Αδελφοί μου,
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς φέρνει ενώπιον μιας σκληρής, αλλά σπουδαίας αλήθειας. Ο Χριστός μάς λέει ότι στην ώρα της κρίσης όλα τα έθνη θα παρουσιαστούν μπροστά Του, και όλοι οι άνθρωποι θα χωριστούν όπως τα πρόβατα από τα κατσίκια: εκείνοι που έκαναν το καλό θα μπουν στην αιώνια ζωή, ενώ εκείνοι που αγνόησαν την ανάγκη του άλλου θα απομακρυνθούν για πάντα.
Αν το επεξεργαστούμε λίγο παραπάνω,κατανοούμε πως δε μιλάμε για φιλοσοφία, ούτε για θεωρία, μιλάμε για την πραγματική στάση της καρδιάς μας απέναντι στον άνθρωπο που πεινάει, που διψά, που υποφέρει, που είναι μόνος. Κάθε ανησυχία, κάθε αγώνας που βλέπουμε γύρω μας, κάθε πόνος που μπορούμε να ανακουφίσουμε, είναι εικόνα του Χριστού. Αν κλείνουμε τα μάτια, αν γυρίζουμε το βλέμμα αλλού, Τον αγνοούμε.
Σήμερα, βλέπουμε πολλούς νέους να είναι χαμένοι στον κόσμο τους, σε αναζήτηση νοήματος και ταυτότητας, συχνά αποξενωμένους από την Εκκλησία. Είναι εύκολο να πούμε: «Ας τα καταφέρουν μόνοι τους, ας μάθουν από τα λάθη τους». Και όμως, ακριβώς σ’ αυτούς τους νέους χρειάζεται η παρουσία μας, η καθοδήγησή μας, η αγάπη μας. Δεν είναι θεωρητικά θέματα, είναι ζητήματα ζωής και θανάτου για την ψυχή τους.
Το ίδιο ισχύει και για τους μεγαλύτερους, για την τρίτη ηλικία, για όσους νιώθουν εγκατάλειψη, μοναξιά, απογοήτευση. Σε έναν κόσμο που φαίνεται αδιάφορος και ασυγκίνητος, η Εκκλησία καλείται να γίνει η ζωντανή αγκαλιά του Πατέρα.
Δεν αρκεί να λέμε «προσπαθούμε», χρειάζεται να δράσουμε. Να επισκεφθούμε, να στηρίξουμε, να μοιραστούμε τον χρόνο μας, το ενδιαφέρον μας, ακόμα και την υπομονή μας.
Ας θυμηθούμε και την παραβολή του Ασώτου. Ο νεότερος γιος έφυγε, έχασε την πορεία του, ζούσε ασώτως. Όμως ο πατέρας τον περίμενε, τον αγκάλιασε, τον συγχώρησε. Δεν είναι μόνο η μετάνοια του νεότερου υιού που σώζει,αλλά και η ανοιχτή καρδιά του Πατέρα, που έδινε την ευκαιρία επιστροφής. Το Ευαγγέλιο της Κρίσης μάς λέει ότι το μέτρο της σωτηρίας μας είναι η φροντίδα για τους αδελφούς μας. Και εδώ ερχόμαστε στην αλήθεια για εμάς τους ίδιους. Δεν αρκεί να μένουμε μέσα στο σπίτι της Εκκλησίας, να τηρούμε τους κανόνες και να είμαστε «πιστοί» στα λόγια, η αγάπη πρέπει να γίνει έργο.
Πόσοι γύρω μας υποφέρουν σιωπηλά; Πόσοι νέοι παρασύρονται από άσκοπες επιλογές και κακές συνήθειες; Πόσοι ηλικιωμένοι αισθάνονται αόρατοι; Η κοινωνία μας, συχνά εγωιστική και αδιάφορη, τείνει να αφήνει πίσω αυτούς που δεν έχουν φωνή, και αυτό ακριβώς καταδικάζει ο Χριστός. Η αλήθεια είναι σκληρή, η πίστη που δεν μετατρέπεται σε πράξη αγάπης είναι νεκρή πίστη. Η μετάνοια δεν είναι «ευχολόγιο», είναι καθημερινή απόφαση να δούμε τον άνθρωπο, να τον αγκαλιάσουμε, να τον υπηρετήσουμε. Κι αν το κάνουμε για έναν από τους «ελάχιστους», όπως λέει ο Κύριος, το κάνουμε για Εκείνον.
Σήμερα, ας σκεφτούμε ρεαλιστικά, η Ελλάδα είναι χώρα με ανοιχτές πληγές, η νεολαία χαμένη, η κοινωνία αδιάφορη, η τρίτη ηλικία περιθωριοποιημένη. Δεν χρειάζονται ευχολόγια. Χρειάζονται πράξεις αγάπης, υπομονής και παρουσία. Όποιος αγαπά, σώζει, όποιος αδιαφορεί, κινδυνεύει.
Αδελφοί μου, να κάνουμε πράξη τη δική μας επιστροφή στον Θεό και στον πλησίον μας. Ας γίνουμε «χέρι Χριστού» σε αυτούς που πεινούν, διψούν, υποφέρουν ή νιώθουν μόνοι. Και ας γνωρίζουμε ότι, όπως ο πατέρας της παραβολής αγκάλιασε τον άσωτο γιο, έτσι και ο Κύριος θα αγκαλιάσει όσους επιστρέφουν με μετανοημένη καρδιά, προσφέροντάς τους ζωή αιώνια και ειρήνη μέσα στην αγάπη Του. Αμήν.
