Αδελφοί μου,
Σήμερα η Εκκλησία μας παρουσιάζει το Ευαγγελικό ανάγνωσμα με τους δέκα λεπρούς, μια ιστορία που μας διδάσκει την πίστη, την ευγνωμοσύνη και την επίδραση του Θεού στη ζωή μας. Δέκα άνθρωποι, καταβεβλημένοι από τη νόσο και απομονωμένοι από τον κόσμο, στέκονται μακριά και φωνάζουν:
«Ιησού, Επιστάτα, ελέησον ημάς!»
Δεν ζητούν τίποτε λιγότερο από την απελευθέρωση, από την υγεία τους, από τη ζωή που τους είχε αφαιρεθεί. Και ο Κύριος, με τη στοργή και τη συμπάθειά Του, ακούει τη φωνή τους.
Τους λέει να πάνε να δείξουν τους εαυτούς τους στους ιερείς, όχι για να τους κρίνουν, αλλά για να επιβεβαιώσουν ότι η θεραπεία τους έχει πραγματοποιηθεί. Καθώς φεύγουν, η πίστη τους ενεργεί και η θεϊκή δύναμη τους καθαρίζει από τη λέπρα. Η χαρά τους θα έπρεπε να ήταν πλήρης. Κι όμως, μόνο ένας επιστρέφει, για να δοξολογήσει τον Θεό και να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του.
Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης, ξένος και λιγότερο αναγνωρισμένος από τους Ιουδαίους, που όμως κατάλαβε αμέσως το δώρο του Θεού. Οι άλλοι εννέα; Χάθηκαν στη βιασύνη της χαράς τους, απορροφημένοι από τα νέα τους σώματα, αλλά ξέχασαν το δώρο της ζωής και της υγείας τους.
Αδελφοί μου, εδώ κρύβεται ένα μάθημα για όλους μας. Πόσες φορές στον πόνο μας φωνάζουμε στον Κύριο, ζητώντας βοήθεια και ανακούφιση; Και πόσες φορές, όταν η βοήθεια έρχεται, ξεχνάμε να σταθούμε μπροστά Του και να Τον ευχαριστήσουμε; Στον καθημερινό μας βίο, στις οικογένειες, στην εργασία, στις σχέσεις μας, γινόμαστε συχνά σαν τους εννέα αχάριστους, απορροφημένοι από το «νέο» που μας έδωσε ο Θεός και ξεχνάμε τον δότη.
Σκεφτείτε για λίγο την Κέρκυρα μας. Πόσοι νέοι, πόσοι μαθητές, πόσοι άνθρωποι στη δουλειά ή στο σπίτι έχουν λάβει τόσα αγαθά από τον Θεό! Υγεία, οικογένεια, φίλους, ασφάλεια. Κι όμως, πόσοι σταματούν να Τον ευχαριστήσουν; Πόσοι δίνουν ένα ειλικρινές «δόξα Σοι, Κύριε» για κάθε μικρό και μεγάλο θαύμα της καθημερινότητας;
Η ιστορία του Σαμαρείτη μας διδάσκει ότι η πίστη χωρίς ευγνωμοσύνη είναι μισή. Η θεραπεία δεν είναι μόνο σωματική, είναι πνευματική. Όπως είπε και ο Κύριος στον Σαμαρείτη: «ἡ πίστις σου σέσωκέ σε». Η πίστη του τον έκανε όχι μόνο υγιή, αλλά και σωσμένο.
Αδελφοί μου, διανύουμε έναν καινούργιο χρόνο, ας κάνουμε μια ειλικρινή ανασκόπηση της ζωής μας. Ας θυμηθούμε τις φορές που ο Θεός μας έσωσε από κινδύνους, μας φώτισε στην απόφαση που έπρεπε να πάρουμε, μας καθοδήγησε στην οικογένεια και τη δουλειά. Ας Τον ευχαριστήσουμε για όλα αυτά, για τα φανερά και τα αφανή δώρα Του.
Η ευγνωμοσύνη ανοίγει την καρδιά μας στο Θεό και μας καθιστά δεκτικούς σε νέες ευεργεσίες. Η ευγνωμοσύνη είναι η πύλη που μας οδηγεί στην πραγματική χαρά, στην πνευματική ευτυχία, και μας θυμίζει ότι ο Θεός είναι πάντα δίπλα μας, προστατεύοντας τη ζωή και την ψυχή μας.
Ας μιμηθούμε τον ευγνώμονα Σαμαρείτη. Ας επιστρέφουμε στον Κύριο, όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην καρδιά, προσφέροντάς Του την ευγνωμοσύνη μας για όσα μας έχει χαρίσει. Έτσι, κάθε χρόνο, κάθε ημέρα, η ζωή μας θα γίνεται όλο και πιο φωτεινή, γεμάτη αγάπη, πίστη και ευλογία.
Αμήν.
