ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΤΟΜΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΣΤΗΝ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο επισκοπικός θρόνος φαίνεται στα μάτια των ανθρώπων κάτι το υψηλό. Για τους πολλούς και «μη ειδότας» ο Επίσκοπος είναι αυτός που διοικεί, που έχει πολλούς ανθρώπους υπό την εξουσία του και γεύεται πολλές χαρές. Μόνο όσοι, κι αυτοί συνήθως είναι λίγοι, γνωρίζουν αληθινά τι σημαίνει ο Επίσκοπος να ποιμαίνει τον λαό του Θεού, να καλείται από την Εκκλησία να σηκώνει το σταυρό όχι μόνο τον προσωπικό του, αλλά και του καθενός από τους πιστούς που ανήκουν στην επαρχία, την οποία ο Θεός και το Σώμα του Χριστού του έχουν εμπιστευθεί, μπορούν να καταλάβουν ότι οι χαρές της επισκοπικής διακονίας είναι λίγες. Η αίσθηση του χρέους έναντι Θεού και ανθρώπων δεν αφήνει τον Επίσκοπο να δει τον κόσμο και τη ζωή με τον τρόπο που φαντάζονται οι πολλοί.

Η σχέση όμως του Επισκόπου με το λαό του, η δυνατότητά του να μετέχει στις χαρές και τις λύπες των ανθρώπων, να διακονεί τον αγώνα της σωτηρίας των υπάρξεών τους, αλλά και την ίδια στιγμή να λειτουργεί, να προσεύχεται, να προσφέρει αγάπη, αναπληρώνουν την έλλειψη των άλλων, των κοσμικών χαρών. Και γεμίζουν την ψυχή του Επισκόπου με ευγνωμοσύνη προς το Θεό για την ευλογία που του έχει δώσει να βρίσκεται στο θρόνο της διακονίας, ενώ την ίδια στιγμή τον κάνουν να κατανοεί την μεγάλη αλήθεια που η Εκκλησία βιώνει ανά τους αιώνες: ότι δεν είναι απλώς ένα θεσμικό καθίδρυμα, αλλά η κοινωνία της αγάπης, η οποία πηγάζει από την συνάντηση των ανθρώπων μεταξύ τους και με το Χριστό.

Όμως ένας Επίσκοπος ζει και μιαν άλλη χαρά, όταν στην επαρχία του έχει το προνόμιο να βρει τον έναν από τους δύο πνεύμονες της εκκλησιαστικής ζωής, που είναι ο μοναχισμός. Ο άλλος είναι η Ενορία. Ο Επίσκοπος στα μοναστήρια θυμάται και επαναβιώνει την ασκητική ζωή, την οποία και ο ίδιος έζησε πριν να ανέλθει στο αξίωμά του. Όταν λειτουργεί στην αγία Τράπεζα των μοναστηριών ενώνει την προσευχή του με το κομποσχοίνι των μοναχών και γίνεται ένα μαζί τους, στέλνοντας τον «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με και ελέησον ημάς» «ως θυμίαμα ενώπιον του θρόνου του Θεού». Όταν διδάσκει, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού, την ίδια στιγμή διδάσκεται από την κατάνυξη του καθολικού της μονής, αναμιμνήσκεται των μορφών του παρελθόντος που έζησαν στο μοναστικό περιβάλλον και συναισθάνεται αυτήν την διαδοχή εν τη ιστορία του μοναχικού ήθους, της αγιότητας, της αγάπης προς το Θεό και τον άνθρωπο που τα στασίδια της μονής κρύβουν. Όταν συναναστρέφεται τους μοναχούς και τις μοναχές στην τράπεζα και το αρχονταρίκι της μονής νιώθει ότι βρίσκεται εν μέσω αδελφών πολλών, ότι ξαναβρήκε το σπίτι του, ότι μπορεί κι αυτός να γίνει συμβοηθός στην μοναχική διακονία. Όταν κάνει κάτι που θα βοηθήσει στην επιβίωση του μοναστηριού, στην ανακαίνισή του, στην διαφύλαξή του από την κακότητα του εχθρού και τις επιβουλές των ανθρώπων νιώθει ότι είναι μέλος κι εκείνος του επί γης ουρανίου πολιτεύματος. Και όταν στη δική του ζωή και διακονία παραδειγματίζεται από τις αρετές του μοναχικού ήθους, την ταπείνωση, την νίκη κατά των λογισμών, την συγχωρητικότητα και την σιωπή, ανακαινίζεται εσωτερικά δια της χάριτος του Θεού, για να προσφέρει το κατά την δύναμή του στον κόσμο.

Τα μοναστήρια της Κέρκυρας, της θεοσώστου επαρχίας την οποία η χάρις του Θεού, η απόφαση της σεπτής Ιεραρχίας στις 11 Οκτωβρίου 2002, η αγάπη του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και των αγιωτάτων Αρχιερέων, όπως επίσης και η αποδοχή και η συμπαράσταση του λαού του Θεού, μας επέτρεψαν ήδη επί δέκα και πλέον έτη να ποιμαίνουμε, αποτελούν για μας μία χαρά μοναδική. Και γι’ αυτό θελήσαμε να μοιραστούμε αυτή τη χαρά και με άλλους. Να καταδείξουμε την ιστορία τους. Το ότι έχουν και δίνουν ζωή. Το ότι άνθρωποι, μοναχοί και μοναχές, σε μια εποχή απο-ιεροποιήσεως των πάντων, επιμένουν να θέλουν να ζήσουν ευσεβώς και κατά Χριστόν. Το ότι διασώζουν όχι μόνο την πίστη, αλλά και την παράδοση ενός τόπου που κρατά την Εκκλησία στην καρδιά του. Το ότι προσπαθούν να φέρουν σε επαφή τον προσκυνητή με το Θεό, την αλήθεια και το μήνυμα της σωτηρίας, αλλά και την φύση. Να δείξουμε το κάλλος με το οποίο προίκισε ο Θεός τα νησιά μας, την Κέρκυρα, τους Παξούς και τα Διαπόντια, και το πώς οι άνθρωποι ανταποδίδουν την ευλογία οικοδομώντας τόπους όπου λατρεύεται νυχθημερόν ο Θεός. Και να αφήσουμε να διαφανεί ότι στις δύσκολες εποχές τις οποίες διέρχεται η πατρίδα μας, η πίστη στο Θεό, το ήθος της ασκητικότητας και όχι της καταναλωτικής αυτάρκειας και φιληδονίας, όπως επίσης και ο πολιτισμός μας που είναι δεμένος με την Ορθοδοξία αποτελούν πυλώνες που δεν πρέπει να λησμονούμε.

Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως όσους προλόγισαν τον τόμο αυτό. Τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. κ. Βαρθολομαίο, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμο, τον οποίο είχαμε την ευλογία, την χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε σε κάποια από αυτά τα μοναστήρια και να αναπαυθούμε, μαζί με τους μοναχούς και τις μοναχές μας από τον πατρικό του λόγο και την αγάπη του, όπως επίσης και τον Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. κ. Ιλαρίωνα, υπεύθυνο των Εξωτερικών σχέσεων του Πατριαρχείου της Μόσχας. Οι επισκέψεις πολλών Ρώσων στα νησιά μας, τις οποίες εμείς αποδίδουμε στην παρουσία του μεγάλου αγίου μας Σπυρίδωνα, τον οποίο ιδιαιτέρως ευλαβούνται στη Ρωσία, μας ώθησαν, εξάλλου, να εκδώσουμε το έργο αυτό μεταφρασμένο στη ρωσική γλώσσα. Να ευχαριστήσουμε τους συγγραφείς των κειμένων που κατέδειξαν την αξία εκ της μαρτυρίας του μοναχισμού τόσο στην ζωή της Εκκλησίας, όσο και στην σύγχρονη εποχή. Εκείνους που επιμελήθηκαν την έκδοση, καταθέτοντας το ταλέντο τους στις λεπτομέρειες του τόμου. Τους συνεργάτες μας, οι οποίοι μας στηρίζουν πολυποίκιλα στην ποιμαντορία μας. Τους παρουσιάσαντας τον τόμο και την εκδήλωση, ιδίως τον εκλεκτό δημοσιογράφο και τέκνο της κυπριακής γης κ. Κώστα Σερέζη.

Άφησα τελευταίον τον εκλεκτό συνεργάτη και φίλο κ. Δημήτρη Ταλιάνη. Είναι η δεύτερη φορά που συνεργαζόμαστε. Είχε προηγηθεί ο τόμος για τον Άγιο Σπυρίδωνα. Εκείνος ήδη έχει πραγματοποιήσει και άλλες εκδόσεις για την Κέρκυρα, έχοντας αποδείξει την αγάπη του για τον τόπο τον οποίο ποιμαίνουμε. Τον ευχαριστούμε ολοκαρδίως γιατί πέτυχε να καταδείξει με σεμνό και διακριτικό τρόπο το πνευματικό και το φυσικό κάλλος των μοναστηριών μας. Το τάλαντο που ο Θεός του εμπιστεύθηκε το μοιράζεται μαζί μας. Και χαιρόμαστε διότι στα χέρια όλων βρίσκεται ένα έργο το οποίο αποτυπώνει τον βασικό σκοπό της μοναχικής, αλλά και της χριστιανικής: το Φως. Σε όλες του τις πτυχές, τις πνευματικές αλλά και τις υλικές.

Ευχαριστούμε όλους και όλες εσάς που μας τιμήσατε απόψε με την παρουσία σας. Τους αγαπητούς εν Χριστώ αδελφούς. Τους ταγούς του τόπου μας. Τους Κερκυραίους της Αθήνας και του Πειραιά. Όσους κοπίασαν για την εκδήλωση. Ως Επίσκοπος μπορώ να πω ότι απόψε μοιράζομαι μαζί σας και δια του τόμου αυτού την χαρά από την ήδη δεκαετή ποιμαντορία στην Κέρκυρα, τους Παξούς και τα Διαπόντια νησιά. Ας είναι οι προσευχές των Αγίων του τόπου μας, του Αγίου Σπυρίδωνος, της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστης και των υπολοίπων, όπως επίσης και των Αγίων που προστατεύουν τα μοναστήρια μας, η ενίσχυση στο έργο και την διακονία και εμού ως πνευματικού πατέρα και των μοναχών και όλων όσων αγωνιζόμαστε, ώστε να δοξάζεται ο Τριαδικός Θεός!

Αθήνα, 25 Φεβρουαρίου 2013