Θά ἀναλώσουμε ὃλες μας τίς δυνάμεις, πνευματικές, ἠθικές καί ὑλικές γιά τα παιδιά μας. Τό νεανικό ἒργο εἶναι προτεραιότητα καί χρειάζεται ὃλοι νά τό ἀντιληφθοῦμε αὐτό. Ξεκινοῦμε ἀπό σήμερα προσπάθεια μέ νέα πνοή. Ἀξιοποιώντας ὃ,τι ἒχει γίνει μέχρι τώρα. Ἀλλά καί βάζοντας στόχο κανένας νέος νά μήν πεῖ ποτέ ὃτι δέν γίνεται κάτι γι’ αὐτόν στήν Ἐνορία του καί τήν Μητρόπολη.

Μέριμνά μας θά εἶναι καί ἡ περαιτέρω στήριξη τῆς οἰκογένειας. Ἡ οἰκογένεια εἶναι τό κύτταρο τῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Γνωρίζουμε ὃλοι μας ὃτι συναντᾶ σήμερα πολλές δυσκολίες. Τόσο οἱ πολλαπλές ὑποχρεώσεις τῶν γονέων, ἀλλά καί τό χάσμα στήν ἐπικοινωνία μέ τά παιδιά καθιστοῦν ἀπαραίτητη τήν προληπτική παρουσία τῆς Ἑκκλησίας καί τήν στήριξη μέ κάθε τρόπο τοῦ θεσμοῦ. Ἐπιδίωξή μας θά εἶναι ἡ ὀργάνωση Σχολῆς Γονέων, ἡ ὁποία θά βοηθήσει στήν καλλιέργεια ἑνός οὐσιαστικοῦ προβληματισμοῦ γιά τήν οἰκογένεια καί θά στηρίξει τούς γονεῖς πού αἰσθάνονται τήν ἀνάγκη νά βροῦνε συμπαράσταση στόν ἀγῶνα τους. Ἀλλά καί κάθε Ἐνορία μπορεῖ νά γίνει τόπος καταφυγῆς καί βοηθείας πρός ὃσους ἀναζητοῦν τήν συμπαράσταση τῆς Ἐκκλησίας στόν σύγχρονο κυκεῶνα πού ἀναταράσσει τήν οἰκογένεια.

Θά δώσουμε ἰδιαίτερη ἒμφαση στήν φιλανθρωπία. Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Τιμόθεος μᾶς κληροδότησε ὡς πολύτιμη παρακαταθήκη ἓνα ἒργο ζωῆς. Τό Ἳδρυμα Χρονίως Πασχόντων “Ἡ Πλατυτέρα”. Ὃσοι τό ἒχουν δεῖ τό θαυμάζουν, διότι μέσα κανείς διαπιστώνει τήν ἀγάπη μέ τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία συμπαρίσταται καί περιθάλπει ὡς καλή Σαμαρείτις τόν ἂνθρωπο πού οἱ δυνάμεις του τόν ἐγκαταλείπουν, πῶς διασώζει τήν ἀξιοπρέπειά του, ἀλλά καί βοηθᾶ τά τέλη του νά εἶναι “χριστιανά, ἀναπαίσχυντα καί εἰρηνικά”.

Τό Ἳδρυμα θά ἀποτελεῖ τό καύχημα καί τό κέντρο τῆς φιλανθρωπικῆς δράσης τῆς Μητροπόλεώς μας. Θά προσπαθήσουμε ὃμως νά δώσουμε καί ἂλλα μηνύματα ἀγάπης στήν κοινωνία μας. Ἡ Ἐκκλησία μας δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ νά ὑπάρχουν ἂνθρωποι πού πεινοῦνε στόν τόπο μας. Ἡ Ἐκκλησία μας θέλει νά κάνει πράξη τό λόγο τοῦ Κυρίου γιά τήν στήριξη τῶν πτωχῶν. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι πρόθυμη νά βοηθήσει ὃποιον ἒχει ἀνάγκη. Ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, φύλου, ἐθνικότητας, καθώς ἡ παράδοσή μας ἐμπνέεται ἀπό τόν μοναδικό λόγο ἀγάπης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου “οὐκ ἒνι Ἰουδαῖος ούδέ Ἓλλην, οὐκ ἒνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἒνι ἂρσεν καί θῆλυ . πάντες γάρ ἡμεῖς εἷς ἐσμέν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ” (Γαλ.3, 28).

Σκοπός μας εἶναι νά ξεκινήσουμε μία νέα σταυροφορία ἀγάπης ἀπό τίς Ἐνορίες μας. Μέ πρόσκληση στά λαϊκά μας μέλη νά στελεχώσουν δυναμικά τά Ἐνοριακά φιλόπτωχα συμβούλια. Μέ διάθεση γιά προσφορά ἀγάπης καί βοηθείας σέ ὃσους εἶναι μοναχικοί καί ἀσθενεῖς στά σπίτια τους. Μέ διάθεση ἀνακούφισης τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας. Γιατί Ἐκκλησία εἲμαστε ὃλοι μας καί ἡ ἀνιδιοτελής συμμετοχή τῶν λαϊκῶν ἀδελφῶν μας στό ἒργο τῆς διακονίας τοῦ “πλησίον”, μέ αἲσθημα αὐτοθυσίας καί ὂχι μέ τήν ἐλπίδα τῆς ἀνταπόδοσης, ἀποτελεῖ τήν ἒμπρακτη ἐφαρμογή τῆς ἀγάπης πού ἡ πίστη μας διακηρύττει.

Οἱ φυλακές θά εἶναι γιά μᾶς ἒργο προτεραιότητας. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας εἶναι σαφής: “ἐν φυλακῇ ἢμην καί ἢλθετε πρός με”. Στά πρόσωπα τῶν φυλακισμένων ἀδελφῶν μας βλέπουμε τίς τραυματισμένες εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Τούς ταιριάζει ἡ ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας καί ὂχι ἡ ἀπόρριψη. Τούς ταιριάζει ἡ συμπαράσταση καί ὂχι ἡ κοινωνική ἀποξένωση. Καί θά κάμουμε ὃ,τι μποροῦμε ὣστε τό ἒργο πού ἢδη γίνεται νά συνεχιστεῖ μέ νέα πνοή καί διάθεση.

Ἀλλά καί τό Νοσοκομεῖο καί τό Γηροκομεῖο θά ἀποτελέσουν προτεραιότητες τῆς ποιμαντικῆς μας φροντίδας. Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας “ἐμοί ἐποιήσατε” ἀπευθύνεται καί σ’ αὐτήν τήν προσπάθεια. Πιστεύουμε ὃτι τό ποιμαντικό ἒργο τῆς Ἐκκλησίας μας δέν μπορεῖ νά μένει ἀδιάφορο μπροστά στόν ἀνθρώπινο πόνο, ἀλλά καί τήν μοναξιά. Ἐπιδίωξή μας θά εἶναι, ἰδίως τά λαϊκά στελέχη τῶν Ἐνοριῶν μας, νά αἰσθανθοῦν πόσο σπουδαῖο γεγονός εἶναι ἡ διαρκής παρουσία τῆς Ἐκκλησίας μας στούς χώρους πού οἱ συνάνθρωποί μας ὑποφέρουν, πόσο σπουδαῖο εἶναι τό “κλαίειν μετά κλαιόντων” καί πόσο ἀξίζει νά βαστάσουμε ἀπό κοινοῦ τό βάρος τῶν ἀδελφῶν μας. Για τόν λόγο αὐτό θά κάνουμε ἓνα νέο ξεκίνημα σέ χώρους ὃπου δυστυχῶς οἱ βαρεῖς λύκοι τῶν αἱρέσεων δέν διστάζουν νά ἐκμεταλλεύονται τίς δοκιμασίες αὐτές. Καί ὁ Θεός θά καρποφορήσει.

Θέλουμε μιά Ἐκκλησία πού νά εἶναι ζυμωμένη μέ τήν τοπική κοινωνία. Ἀποτελοῦμε οἱ χριστιανοί τό “ἃλας τῆς γῆς” καί δέν πρέπει νά μένουμε κλεισμένοι στόν ἑαυτό μας. Θά ἐπιδιώξουμε ἀγαστή συνεργασία καί συμπόρευση μέ ὃλους τούς φορεῖς πού ἐκφράζουν τόν Κερκυραϊκό λαό. Τόσο μέ τούς ἐκλεγμένους ἐκπροσώπους τοῦ λαοῦ μας στό Κοινοβούλιο, ὃσο καί μέ τήν τοπική αὐτοδιοίκηση, ἀλλά καί μέ κάθε χῶρο πού ἀποτελεῖ ἐκφραστή κοινωνικῶν ὁμάδων.
Πρός ὃλους ἡ Ἐκκλησία θά ἁπλώσει τό χέρι της. Οἱ ρόλοι μας εἶναι διακριτοί. Ξέρουμε ὃμως ὃτι πρέπει νά ὑπάρχει συναλληλία, δηλαδή συμπαράσταση καί ἑνότητα γιά τό καλό τοῦ τόπου. Μέ πνεῦμα δικαιοσύνης, καί ἀγάπης, μέ εἰλικρίνεια, κι ἂν ἀκόμη δέν συμφωνοῦμε σέ ὃλα, θά προσπαθήσουμε νά λειτουργήσουμε μέ γνώμονα τήν ἀνάπτυξη τοῦ τόπου μας καί τήν συμβολή στήν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων του.
Εἰδικά σέ ὃ,τι ἀφορᾶ στό Συνεδριακό Κέντρο, μεγάλη παρακαταθήκη πού κληροδοτεῖ ὡς ἒργο ζωῆς στήν Ἱερά Μητρόπολη ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Τιμόθεος, θέλουμε νά ποῦμε τό ἐξῆς. Ὁ χῶρος αὐτός πρέπει νά ἀποτελέσει τήν βάση γιά τήν ἀνάπτυξη καί τήν ζωή τοῦ τόπου μας. Ἡ Ἐκκλησία, στήν διάρκεια τῆς Ἱστορίας, χωρίς νά ἐγκαταλείπει τό ἦθος τῆς παράδοσης, δέν ἐγκλωβίστηκε ποτέ σέ ἓνα αἲσθημα αὐτάρκειας, ἀλλά πορεύθηκε πρωτοποριακά. Θέλουμε καί σήμερα νά κοινωνήσουμε στόν σύγχρονο ἂνθρωπο καί σέ ὃλα τά πεδία δράσης του τόν πολιτισμό μας, τίς ἀξίες μας, τήν πρόταση ζωῆς πού κομίζουμε. Θά διαφυλάξουμε τό ἦθος καί τήν πνευματικότητά μας. Ἀλλά θά συνεργαστοῦμε καί θά συμπορευθοῦμε. Μέ αὐτά τά κριτήρια θά προσπαθήσουμε νά καταστρώσουμε τήν πορεία μας σέ ὃ,τι ἀφορᾶ τό Συνεδριακό Κέντρο πού πρέπει νά ἀποπερατωθεῖ. Καί εἲμαστε βέβαιοι, ὃτι ἡ τοπική κοινωνία θά συμβάλει στήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἒργου αὐτοῦ πού θά ἀποτελέσει σημεῖο ἀναφορᾶς καί γέφυρα διαλόγου ὂχι μόνο γιά τήν Κέρκυρα, ἀλλά καί γιά ὃλο τό Ἰόνιο.
Θεωροῦμε πρωταρχικῆς σημασίας τήν συνεργασία μας μέ τήν ἐκπαιδευτική κοινότητα. Σχολεῖο, Πανεπιστήμιο καί Ἐκκλησία εἶναι οἱ σύγχρονοι φορεῖς ἀνθρωπιᾶς καί ἀντίστασης στήν λογική πού θέλει τόν ἂνθρωπο νά ζεῖ μόνο “ἐπ’ ἂρτῳ”. Κοινός γνώμονας μας ἡ μόρφωση συνειδήσεων μέ ἰδανικά καί ἀξίες. Δέν μποροῦμε νά μήν ἒχουμε ἐπικοινωνία. Θά συμπαρασταθοῦμε στό ἒργο τῶν ἐκπαιδευτικῶν μας ὃλων τῶν βαθμίδων καί θέλουμε νά αἰσθάνονται τήν Ἐκκλησία ὡς τόν οἰκεῖο χῶρο τους. Ξέρουμε ὃτι ἀγαποῦν τούς νέους πού κι ἐμεῖς ἀγαποῦμε. Ὃλοι μαζί θά τούς βοηθήσουμε νά πραγματώσουν τά ὂνειρά τους, ἀλλά καί νά διατηρήσουν τήν χάρη τοῦ Πνεύματος πού δίνει ἀληθινό νόημα στή ζωή μας.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μοναδικός φορέας πολιτισμοῦ. Μέσα ἀπό τήν Ἱστορία της πηγάζουν οἱ ἐκφράσεις έκεῖνες τῆς τέχνης καί τοῦ τρόπου μέ τόν ὁποῖο ὁ πλασμένος ἀπό τό Θεό ἂνθρωπος θεᾶται τόν κόσμο. Ὁ τόπος μας ἒχει συνηθίσει τήν Ἐκκλησία του νά εἶναι καί νά λειτουργεῖ ὡς φορέας πολιτισμοῦ. Θέλουμε νά συνεχιστεῖ αὐτή ἡ εὐλογημένη καί ὂμορφη παράδοση. Μέ τίς γιορτές, μέ τήν μουσική, μέ τήν διάσωση τῆς πολιτιστικῆς καί ἱστορικῆς κληρονομιᾶς τῶν ναῶν καί τῶν εἰκόνων τοῦ τόπου μας, μέ τήν ἀξιοποίηση κάθε παρακαταθήκης πού ἡ Ἐκκλησία μας διαθέτει, θά ἀγωνιστοῦμε ὣστε ὃλοι, καί ἰδίως ἡ νεολαία μας, νά κατανοήσουν ὃτι ἡ Ἐκκλησία δέν θέλει νά μένει στό Μουσεῖο τῆς Ἱστορίας, ἀλλά προτείνει τό ἦθος της στόν σύγχρονο κόσμο, μεταμορφώνοντάς τον. Καί οἱ τέχνες καί ὁ πολιτισμός ποιοῦν ἦθος.
Ὑπάρχει καί ἓνας τομέας πού θεωροῦμε ἰδιαίτερα σημαντικό γιά τόν τόπο μας. Εἶναι ὁ τουρισμός. Ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά στέκεται μέ ἀδιαφορία ἒναντι τοῦ φαινομένου Ἓλληνες καί ξένοι νά ἐπισκέπτονται τήν περιοχή μας. “Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἒθνη” (Ματθ. 28, 19), μᾶς λέει ὁ Κύριός μας. Τά ἒθνη στήν ἐποχή μας ἒρχονται στόν τόπο μας, ἀποτελώντας φορέα ἀνάπτυξης γιά τό λαό μας, προκαλώντας ὃμως καί πειρασμούς πού δέν ὠφελοῦν πνευματικά καί ἠθικά. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά δώσει τή δική της μαρτυρία καί στόν τομέα αὐτό. Μέ τίς ἀκολουθίες πού θά τελοῦνται στούς Ναούς, μέ μικρές καλαίσθητες ἐκδόσεις, μέ τήν μαρτυρία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, μέ τήν τήρηση τῶν ἐθίμων, ἀλλά καί μέ προβολή τοῦ τρόπου ζωῆς καί τοῦ ἢθους της μέσα ἀπό τίς Ἐνορίες καί τά Μοναστήρια της, μπορεῖ νά δώσει μηνύματα ζωῆς, αἰωνιότητας καί σωτηρίας στούς ἀνθρώπους πού ἐπισκέπτονται τόν τόπο μας. Ὀφείλουμε νά γίνουμε καλύτεροι. Νά ἀποτελοῦμε “πόλιν ἐπάνω ὂρους κειμένην” (Ματθ. 5,14). Νά προσφέρουμε μηνύματα πολιτισμοῦ. Καί θά δώσουμε τήν μαρτυρία μας.
Ἀφήσαμε ὡς τελευταῖο θέμα τή σχέση μας μέ τήν ρωμαιοκαθολική κοινότητα τοῦ νησιοῦ μας. Γνωρίζουμε καλά τί μᾶς συνδέει καί τί μᾶς χωρίζει. Μά πάνω ἀπό ὃλα ξέρουμε καλά ὃτι ἡ Ἐκκλησία διδάσκει τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό στόν Ἂλλο, ὃποια κι ἂν εἶναι ἡ γνώμη του, ὃποια κι ἂν εἶναι ἡ πίστη του. Γιά μᾶς λοιπόν ἓνας μόνο δρόμος ὑπάρχει, ὁ δρόμος τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ καί τῆς ἀγάπης. Ὁ δρόμος τῆς ἐπικοινωνίας καί τῆς καλῆς γειτονίας. Ὁ τόπος μας χρειάζεται τήν ἑνότητα. Καί θά τήν διαφυλάξουμε μέσα ἀπό τήν σχέση μέ ὃλους, ὃσο εἶναι δυνατόν.
Στόν πολύπλευρο ἀγώνα μας γνωρίζουμε καλά ὃτι θά ἒχουμε πολύτιμους συμπαραστάτες, συνεργάτες καί βοηθούς μας τούς κληρικούς μας. Καί δέν περισσεύει κανείς στήν προσπάθεια πού μέ νέα πνοή θά καταβάλλουμε. Δέν θέλουμε κανείς νά ἀναφωνήσει τό “Κύριε, οὐδείς ἡμᾶς ἐμισθώσατο” (Ματθ. 20, 7). Ὁ θερισμός πολύς. Καί ξέρουμε ὃτι ἒχουμε κληρικούς καλούς, ἀγωνιστές, πού φυλάττουν Θερμοπύλες χάρις στό ἦθος καί τήν πίστη τους. Διάλεξαν νά ἀκολουθήσουν τό δρόμο τοῦ Χριστοῦ ἐδῶ, στά σύνορα τῆς Ἑλλάδας, καί δίδουν καθημερινά τήν μαρτυρία τους. Τούς ἀσπαζόμαστε καί τούς χαιρετοῦμε ἐγκαρδίως. Μαζί θά συμπορευθοῦμε καί θά δώσουμε τόν καλύτερο ἑαυτό μας στήν διακονία τοῦ λαοῦ μας.

Οἱ πατέρες νά εἶναι βέβαιοι ὃτι θά βρίσκουν πάντοτε Ἐπίσκοπο ποιμένα καί συμπαραστάτη, πού θά ἐνδιαφέρεται γιά νά συνδράμει πνευματικά τό ἒργο τους, θά δείχνει ἀγάπη καί καλή διάθεση. Τό μόνο πού ζητᾶ εἶναι ὃλοι νά θέτουν τά χαρίσματά τους στό γεώργιο τοῦ Κυρίου μας. Καί μιά καί ἡ ἐποχή μας χρειάζεται ὃσο τό δυνατόν καλλιεργημένους ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου θά ὀργανώσουμε τήν περαιτέρω καί συνεχῆ ἐπιμόρφωσή τους, θά παροτρύνουμε ὃλους, καί ἰδίως τούς νεωτέρους, νά σπουδάσουν Θεολογία, νά ἀποκτήσουν ἐφόδια ὣστε νά ἒχουν ἐπαφή μέ τή σύγχρονη πραγματικότητα. Καί θά χαιρόμαστε νά μποροῦν νά ἀνταποκρίνονται μέ τήν κατάρτιση ἀλλά καί τόν πνευματικό τους ἀγώνα στίς σύγχρονες ἀνάγκες τοῦ λαοῦ μας.

Χαιρετίζουμε ἐν πολλῇ ἀγάπῃ καί τίς οἰκογένειες τῶν κληρικῶν μας. Τίς πρεσβυτέρες πού σηκώνουν νυχθημερόν τό σταυρό τοῦ ἱερέα συζύγου τους, καί τούς γόνους τῶν ἱερατικῶν οἰκογενειῶν, πού ὃλοι γνωρίζουμε τίς δυσκολίες γιά τήν ἀνατροφή καί τήν καταξίωσή τους μέσα στή σύγχρονη ἐποχή. Θά προσπαθήσουμε νά τούς γνωρίσουμε καί νά τούς συμπαρασταθοῦμε ἀπό κάθε ἂποψη.

Ὁ τόπος μας ὃμως ἒχει καί πνευματικά κάστρα, πού δέν εἶναι ἂλλα ἀπό τά Μοναστήρια μας. Εἶναι μεγάλη ἡ εὐλογία πού μᾶς ἒδωσε ὁ Θεός νά ἒχουμε τόσους λειμῶνες προσευχῆς, ἀσκήσεως καί ἀγάπης στήν περιοχή μας. Θέλουμε ἡ σημερινή ἡμέρα νά ἀποτελέσει καί γιά τά μοναστήρια μας, τόσο τά ἀνδρικά ὃσο καί τά γυναικεῖα, τήν ἀφετηρία μιᾶς νέας πνευματικῆς συμπροσπαθείας. Οἱ πάντες εἶναι κεκλημένοι στό Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ προσφορά τους ἦταν καί θά εἶναι ἀσύγκριτη. Εἲτε διά τῆς προσευχῆς εἲτε διά τῆς ἱεραποστολῆς θέλουμε νά συνεχίσουν νά παραμένουν πνεύμονας ζωῆς, ἀλλά καί νά προσφέρουν τήν μοναστική ἀγάπη στό λαό μας, ἀλλά καί στόν Ἐπίσκοπό τους, ὁ ὁποῖος θά εἶναι πατέρας. Ἂλλωστε, προέρχεται ἀπό Μοναστήρι. Γνωρίζει τό ἦθος καί τήν παράδοση, ὃπως καί τίς δυσκολίες τοῦ μονήρους βίου. Καί θά εἶναι συμπαραστάτης καί βοηθός σέ ὃ,τι οἱ Ἱερές μας Μονές χρειαστοῦν.

Στόν ἀγώνα πού ἀπό σήμερα ἐγκαινιάζεται, χρειαζόμαστε καί τήν συμπαράσταση καί συμπόρευση τῶν ἀρχόντων τοῦ τόπου μας. Καί ξέρουμε ὃτι θά εἶναι πλάι στήν Ἐκκλησία. Γιατί εἶναι καί οἱ ἲδιοι μέλη της καί χαίρονται ὃταν αὐτή ἐπιτελεῖ ἂξια τήν ἀποστολή της. Τούς καλοῦμε νά διαφυλάξουμε ἀπό κοινοῦ τήν ἀγάπη καί τήν ὁμόνοια στόν τόπο μας. Καί νά βαδίσουμε “ὃπου χρεία ἐστί” στήν ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τοῦ λαοῦ μας. Ὁ καθένας ἀπό τήν δική του σκοπιά, ἀλλά μέ συνεργασία καί ἑνότητα. Καί εἲμαστε βέβαιοι ὃτι ἀκολουθώντας αὐτό τόν δρόμο ὁ Θεός θά εὐλογεῖ.

Ἀφήσαμε τελευταῖο τόν λαό μας. Τόσο τῆς Κερκύρας ὃσο καί τῶν Παξῶν καί τῶν Διαποντίων νήσων πού συστήνουν τήν Μητρόπολή μας. Εἶστε πλέον ἡ οἰκογένειά μας καί ὁ τόπος μας. Εἶστε ἐσεῖς πού θά μνημονεύουμε σέ κάθε Θεία Λειτουργία καί σέ κάθε προσευχή καί ἀναφορά μας στό Θεό. Εἶστε ἐσεῖς πού ἀγαπᾶτε τήν Ἐκκλησία μας. Ἐσεῖς πού θέλετε νά τήν βλέπετε νά πορεύεται δίπλα σας. Ἐσεῖς πού ἀγωνίζεσθε γιά τήν ἀγάπη καί τή σωτηρία. Ἐσεῖς πού ἀναζητεῖτε τόν Χριστό. Μήν θεωρήσετε ὃτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μόνο ὁ Ἐπίσκοπος καί ὁ κλῆρος. Εἶστε κυρίως ἐσεῖς. Ἐλᾶτε νά συμπορευθοῦμε. Πρέπει νά ἒχετε γνώμη γιά τήν Ἐκκλησία, μά πρέπει νά ἀγωνιστεῖτε κι ἐσεῖς νά ἐπιτελέσει τήν ἀποστολή της. Ἀπό σήμερα θέλουμε νά μνημονεύετε τόν Ἐπίσκοπο στίς προσευχές σας, ἀλλά καί νά δίδετε χεῖρα βοηθείας στό ἒργο μας. Καί θά εἶναι ἀνοιχτή γιά ὃλους σας ἡ θύρα τῆς καρδιᾶς μας.

Θέλουμε νά σᾶς εὐχαριστήσουμε ὃλους γιά τήν παρουσία σας ἐδῶ σήμερα. Ἐσᾶς, Μακαριώτατε, πού εἶστε ὁ πνευματικός μας πατέρας καί εὐεργέτης. Θέλουμε νά αἰσθάνεστε τήν Μητρόπολή μας σπίτι Σας. Τόν Ἐπίσκοπο, τόν κλῆρο καί τόν κερκυραϊκό λαό συμπαραστάτες στό ἒργο σας, Σίμωνες Κυρηναίους πού θά σηκώνουν διά τῆς προσευχῆς τους καί τῆς προόδου τους λίγο ἀπό τό βάρος τοῦ μεγάλου Σταυροῦ πού φέρετε νά ὁδηγεῖτε τήν Ἐκκλησίας μας “εἰς νομάς σωτηρίους”. Νά εὒχεσθε γιά ὃλους μας καί νά ἒρχεσθε στόν τόπο μας νά μᾶς εὐλογεῖτε.

Νά εὐχαριστήσουμε τούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς πού καί σήμερα ἀποδεικνύουν τήν ἀγάπη τους πρός τόν Κερκυραϊκό λαό καί πρός τόν νέο Μητροπολίτη του. Τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου κ. Τίτο, ὁ ὁποῖος βάστασε ἐπάξια τό βάρος τῆς Τοποτηρητείας καί διαποίμανε τήν Μητρόπολη μέ σταθερότητα καί ἀγάπη τό προηγούμενο μεταβατικό διάστημα. Τούς ἂρχοντες τοῦ τόπου αὐτοῦ, ἀλλά καί τούς ἂρχοντες τῆς Μαγνησίας, πού μᾶς συνόδευσαν σήμερα σ’ αὐτή τήν λαμπρή ἡμέρα καί ἀφετηρία τῆς νέας μας διακονίας. Τόν κλῆρο, τούς μοναχούς καί τίς μοναχές μας, τά στελέχη τῆς Μητροπόλεως, τούς νέους μας, πού ἀπό σήμερα γίνονται καί ἐπίσημα ἡ οἰκογένειά μας. Ὃσους συνέβαλαν στήν λαμπρή διοργάνωση τῆς τελετῆς αὐτῆς. Τόν Κερκυραϊκό λαό. Τούς πιστούς ἀπό τό Βόλο, τά πνευματικά μας παιδιά καί τούς οἰκείους μας, πού νιώθουν τήν χαρμολύπη τοῦ χωρισμοῦ, ἀλλά καί τήν βεβαιότητα τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης πού δέν γνωρίζει ἀποστάσεις.

Ὃλους εὐγνωμονοῦμε γιά τίς εὐχές καί τήν παρουσία τους. Ἀλλά καί τούς παρακαλοῦμε ἐκ μέσης καρδίας νά ἀναπέμψουν στόν Κύριό μας προσευχή ἀγάπης καί ἐνίσχυσης, ὣστε τό ἒργο πού ὁ Κύριος μᾶς δίδει νά τό φέρουμε εἰς πέρας μέ σύνεση, διάκριση, ταπείνωση, πνεῦμα καταλλαγῆς καί διακονίας, ἀλλά καί νά ἀναλώσουμε τόν ἑαυτό μας χωρίς γογγυσμό ἂχρι θανάτου.

Ὃπλο μας στόν ἀγώνα αὐτό δέν θά εἶναι ἂλλο παρά οἱ πρεσβεῖες καί μεσιτεῖες τῶν οἰκείων τοῦ Θεοῦ καί ἡμῶν ἐν τῇ πίστῃ. Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Ξενιᾶς, πού τήν διακονήσαμε ἐπί 30 ἒτη στήν Ἱερά Μονή της καί πού γευθήκαμε πολλαπλῶς τίς εὐργεσίες της. Τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός Ἡμῶν Νεκταρίου, Ἀρχιεπισκόπου Πενταπόλεως, ὁ ὁποῖος πάντοτε μᾶς προστατεύει, ἰδίως ἀπό τήν ἐποχή πού φοιτήσαμε στήν Ριζάρειο Ἐκκλησιαστική Σχολή τῆς ὁποίας ὑπῆρξε διευθυντής. Τῶν Ἁγίων τῆς Κερκύρας, τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Σπυρίδωνος, Ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, τῆς Ἁγίας Θεοδώρας, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Γαΐου, Ἰάσωνος, Σωσιπάτρου καί τῆς ἁγίας παρθενομάρτυρος Κερκύρας, τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως τοῦ Κερκυραίου, τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου καί τοῦ Ἁγίου Ἀπολλοδώρου, Ἐπισκόπου Φαιακίας, πού θά διακονοῦμε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας.
Θά πορευθοῦμε ἐναποθέτοντας τίς ἐλπίδες μας στόν Κύριό μας. Καί ὁ λόγος του ψαλμωδοῦ “Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὃτι πρός σέ ἣρα τήν ψυχήν μου” (Ψαλμ. 142), ἂς ἂποτελέσει τήν ἀρχή, τήν συνέχεια καί τό τέλος τῆς ποιμαντορίας μας. “Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἲη μετά πάντων ὑμῶν”. Ἀμήν!

Κέρκυρα, 23 Νοεμβρίου 2002