Αδελφοί μου,
Το σημερινό Ευαγγέλιο αγγίζει μια μεγάλη πληγή της εποχής μας. Το άγχος, την αγωνία, την προσκόλληση στα υλικά πράγματα και την εσωτερική ανασφάλεια του ανθρώπου.
Ο Χριστός μιλά με λόγο απλό αλλά βαθύ. Όπως το μάτι φωτίζει το σώμα, έτσι και η ψυχή φωτίζεται ή σκοτίζεται ανάλογα με το πού είναι στραμμένη η καρδιά του ανθρώπου.
Αν ο άνθρωπος έχει καθαρό βλέμμα, καθαρή καρδιά, καθαρό νου, τότε όλη η ζωή του γεμίζει φως. Αν όμως η ψυχή κυριευθεί από την απληστία, τον εγωισμό, το πάθος του χρήματος και της ύλης, τότε έρχεται σκοτάδι μέσα του.
Και αμέσως μετά ο Χριστός λέει μια μεγάλη αλήθεια που δύσκολα δέχεται ο σύγχρονος κόσμος: «Δεν μπορείτε να δουλεύετε και στον Θεό και στον μαμωνά». Δηλαδή δεν μπορεί ο άνθρωπος να έχει ως θεό του και τον Χριστό και το χρήμα.
Ο Χριστός δεν καταδικάζει την εργασία ούτε τον τίμιο κόπο. Η Εκκλησία ποτέ δεν περιφρόνησε την εργασία και την πρόοδο. Καταδικάζει όμως τη δουλεία στο χρήμα. Την κατάσταση όπου ο άνθρωπος ζει μόνο για να αποκτά, να καταναλώνει, να απολαμβάνει και τελικά να χάνει την ψυχή του.
Και αν κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τη σημερινή κοινωνία, θα δούμε ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει. Οι άνθρωποι τρέχουν ασταμάτητα. Δουλεύουν εξαντλητικά. Αγωνιούν συνεχώς. Θέλουν περισσότερα σπίτια, περισσότερα χρήματα, περισσότερες ανέσεις, περισσότερη προβολή. Και όμως, όσο αυξάνονται τα υλικά αγαθά, τόσο πολλές φορές μεγαλώνει το εσωτερικό κενό. Βλέπουμε ανθρώπους που τα έχουν όλα και δεν έχουν ειρήνη. Νέους ανθρώπους που μεγαλώνουν με πολλές δυνατότητες αλλά με ελάχιστη χαρά. Παιδιά κουρασμένα ψυχικά πριν ακόμη ξεκινήσουν πραγματικά τη ζωή τους.
Η εποχή μας έμαθε τον άνθρωπο να καταναλώνει, αλλά όχι να προσεύχεται. Να διεκδικεί, αλλά όχι να ευχαριστεί. Να αποκτά πράγματα, αλλά να χάνει σχέσεις, οικογένεια, πίστη και εσωτερική γαλήνη.
Και ιδιαίτερα οι νέοι σήμερα μεγαλώνουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα συνεχούς σύγκρισης. Βλέπουν εικόνες «τέλειας ζωής», επιτυχίας και πλούτου και αισθάνονται διαρκώς ανεπαρκείς. Ζουν με άγχος μήπως δεν πετύχουν, μήπως δεν αποκτήσουν όσα τους λέει η κοινωνία ότι πρέπει να αποκτήσουν.
Γι’ αυτό και το σημερινό Ευαγγέλιο είναι τόσο επίκαιρο. Ο Χριστός δεν λέει στον άνθρωπο να γίνει αδιάφορος ή τεμπέλης. Λέει όμως να μη γίνει δούλος του άγχους και της ύλης. «Μη μεριμνάτε», λέει. Μην αφήνετε την αγωνία να σας κατατρώει. Έχετε Πατέρα ουράνιο που γνωρίζει τις ανάγκες σας.
Πόσο μεγάλη παρηγοριά είναι αυτό. Δεν είμαστε μόνοι μέσα στον κόσμο. Δεν είμαστε εγκαταλελειμμένοι. Ο Θεός γνωρίζει τον αγώνα κάθε οικογένειας, κάθε νέου ανθρώπου, κάθε εργαζόμενου, κάθε μητέρας και κάθε πατέρα που παλεύει καθημερινά.
Και βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται πραγματικά. Υπάρχουν οικογένειες που δοκιμάζονται οικονομικά, νέοι που δεν βρίσκουν εργασία, ηλικιωμένοι που αισθάνονται ανασφάλεια. Η Εκκλησία δεν αγνοεί αυτές τις δυσκολίες. Όμως μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο με τα υλικά. Γιατί όταν χαθεί η πίστη, τότε χάνεται και η ελπίδα.
Ο Χριστός μάς καλεί να εμπιστευθούμε περισσότερο τον Θεό και λιγότερο την ψεύτικη ασφάλεια που δίνουν τα χρήματα και τα πράγματα. Να θυμηθούμε ότι η μεγαλύτερη αξία δεν είναι αυτά που έχουμε, αλλά αυτό που είμαστε.
Και στο τέλος δίνει το μεγάλο κλειδί της ζωής: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Βάλτε πρώτα τον Θεό στη ζωή σας και όλα τα άλλα θα μπουν στη σωστή τους θέση. Να λοιπόν τι λείπει σήμερα από τον κόσμο. Η σωστή ιεράρχηση. Βάζουμε πρώτα τα χρήματα, την καριέρα, την εικόνα, την καλοπέραση και τελευταίο τον Θεό. Και μετά απορούμε γιατί υπάρχει τόση σύγχυση, τόσο άγχος, τόση μοναξιά.
Αδελφοί μου,
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη μόνο από οικονομική ανάκαμψη. Έχει ανάγκη από ανθρώπους με πίστη, με μέτρο, με καθαρότητα ψυχής. Από οικογένειες που θα μάθουν ξανά στα παιδιά τους ότι η ευτυχία δεν αγοράζεται. Από νέους που δεν θα υποδουλωθούν στο χρήμα και στην εικόνα, αλλά θα κρατήσουν μέσα τους ζωντανή την αλήθεια του Χριστού. Αμήν.
