Αδελφοί μου,
Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή μάς παρουσιάζει δύο δαιμονισμένους ανθρώπους, οι οποίοι ζούσαν μέσα στα μνήματα, μακριά από την κοινωνία, μακριά από την ειρήνη και το φως. Ο Χριστός πλησιάζει αυτούς τους βασανισμένους ανθρώπους και με τη θεϊκή Του δύναμη τους ελευθερώνει από την κυριαρχία των δαιμόνων.
Το Ευαγγέλιο αυτό δεν αφορά μόνο δύο ανθρώπους μιας άλλης εποχής. Αφορά και τον σημερινό άνθρωπο, που πολλές φορές ζει φυλακισμένος σε άλλα πάθη και δεσμά. Σήμερα μπορεί να μη βλέπουμε συχνά φανερή δαιμονοκατοχή, βλέπουμε όμως ανθρώπους αιχμαλωτισμένους από τον εγωισμό, την απελπισία, τις εξαρτήσεις, τη βία, την αδιαφορία και το μίσος. Βλέπουμε νέους ανθρώπους να χάνονται μέσα στα ναρκωτικά, στο διαδίκτυο χωρίς μέτρο, στην απομόνωση και στην έλλειψη νοήματος ζωής.
Ο διάβολος πάντοτε θέλει να διαλύσει τον άνθρωπο, να τον απομακρύνει από τον Θεό και από την αληθινή ζωή. Ο Χριστός όμως έρχεται για να ελευθερώσει. Έρχεται να ξαναδώσει ειρήνη, αξιοπρέπεια και ελπίδα.
Και όμως, οι κάτοικοι της περιοχής, αντί να χαρούν για τη σωτηρία των δύο ανθρώπων, ζητούν από τον Χριστό να φύγει. Γιατί; Διότι λυπήθηκαν περισσότερο για τους χοίρους που χάθηκαν παρά για τους ανθρώπους που σώθηκαν. Προτίμησαν το συμφέρον τους από την παρουσία του Θεού.
Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σήμερα. Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει έναν Χριστό που να μην ενοχλεί τη ζωή του. Θέλει πίστη χωρίς θυσία, χωρίς μετάνοια, χωρίς αλλαγή. Όταν όμως ο Χριστός ζητήσει να αλλάξουμε τρόπο ζωής, να κόψουμε τα πάθη και την αμαρτία, τότε πολλοί Του λένε σιωπηλά: «Φύγε από τη ζωή μας».
Αδελφοί μου, η Ελλάδα μας πέρασε δύσκολες εποχές γιατί είχε πίστη και πνευματικά στηρίγματα. Σήμερα κινδυνεύουμε όχι τόσο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά από την εσωτερική απομάκρυνση από τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος χάνει τον Χριστό, χάνει και την ειρήνη της ψυχής του.
Ας μην κλείσουμε την καρδιά μας στον Χριστό. Ας Τον αφήσουμε να μπει στη ζωή μας, στις οικογένειές μας, στη νεολαία μας. Μόνο Εκείνος μπορεί να ελευθερώσει πραγματικά τον άνθρωπο και να δώσει φως μέσα στο σκοτάδι της εποχής μας.
Αμήν.
