Αδελφοί μου,
Η σημερινή Ευαγγελική περικοπή μάς παρουσιάζει έναν παράλυτο άνθρωπο, ο οποίος οδηγείται μπροστά στον Χριστό από ανθρώπους που είχαν πίστη και αγάπη. Και ο Κύριος, πριν ακόμη θεραπεύσει το σώμα του, θεραπεύει πρώτα την ψυχή του λέγοντας: «Θάρσει, τέκνον ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Ο Χριστός μάς δείχνει έτσι μια μεγάλη αλήθεια. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα. Έχει και ψυχή. Και πολλές φορές η μεγαλύτερη παράλυση δεν είναι του σώματος αλλά της καρδιάς. Είναι η αμαρτία, η απελπισία, ο εγωισμός, η απομάκρυνση από τον Θεό.
Σήμερα βλέπουμε γύρω μας πολλούς ανθρώπους εξωτερικά δυνατούς, αλλά εσωτερικά κουρασμένους και παραλυμένους. Νέοι άνθρωποι χωρίς ελπίδα, χωρίς στόχους, χωρίς πνευματικά στηρίγματα. Άνθρωποι που έχουν τα πάντα υλικά, αλλά δεν βρίσκουν ειρήνη μέσα τους. Η εποχή μας προχωρά τεχνολογικά, αλλά συχνά η ψυχή μένει άδεια.
Ο Χριστός όμως δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο. Περιμένει να Τον πλησιάσουμε με πίστη. Και είναι σημαντικό ότι ο παράλυτος δεν πήγε μόνος του. Κάποιοι άλλοι τον σήκωσαν και τον έφεραν στον Κύριο. Αυτό είναι το χρέος και της Εκκλησίας σήμερα. Να στηρίζει τον κουρασμένο άνθρωπο. Να πλησιάζει τη νεολαία με αγάπη και αλήθεια. Να μη μένει αδιάφορη μπροστά στον πόνο και στη μοναξιά.
Οι γραμματείς στάθηκαν απέναντι στον Χριστό με καχυποψία και υπερηφάνεια. Αντί να δουν το θαύμα, έκριναν. Αυτός είναι πάντα ο κίνδυνος της θρησκευτικότητας χωρίς ταπείνωση. Να έχουμε λόγια για τον Θεό, αλλά να μην αφήνουμε τον Θεό να αλλάξει την καρδιά μας.
Αδελφοί μου, η πατρίδα μας έχει ανάγκη όχι μόνο από οικονομική δύναμη, αλλά από πνευματική ανάσταση. Η οικογένεια, οι νέοι, η κοινωνία ολόκληρη χρειάζονται ξανά τον Χριστό στο κέντρο της ζωής. Μόνο Εκείνος μπορεί να σηκώσει τον άνθρωπο από την παράλυση της αμαρτίας και της απογοήτευσης.
Ας ακούσουμε κι εμείς σήμερα τον λόγο του Κυρίου: «Θάρσει, τέκνον». Μη φοβάσαι. Ο Χριστός μπορεί να θεραπεύσει και να αναστήσει την ψυχή μας, αρκεί να Του ανοίξουμε την καρδιά μας.
Αμήν.
