Αδελφοί μου,
Η σημερινή Κυριακή είναι αφιερωμένη σε όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Σε γνωστούς και αγνώστους. Σε μάρτυρες, οσίους, ιεράρχες, ασκητές, ανθρώπους απλούς και ταπεινούς, που έκαναν τη ζωή τους προσφορά στον Χριστό. Και το σημερινό Ευαγγέλιο μάς φανερώνει ποιο ήταν το μυστικό της αγιότητάς τους: δεν ντράπηκαν ποτέ να ομολογήσουν τον Χριστό.
«Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ». Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, λέει ο Κύριος, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου.
Να λοιπόν τι έκανε τους Αγίους μεγάλους. Δεν ήταν υπεράνθρωποι. Δεν γεννήθηκαν τέλειοι. Ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς, με αδυναμίες, φόβους και δυσκολίες. Αλλά είχαν πίστη ζωντανή. Είχαν καρδιά δοσμένη στον Θεό. Και κυρίως, δεν συμβιβάστηκαν με το πνεύμα της εποχής τους. Και αυτό ακριβώς είναι το δύσκολο και σήμερα!
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί θέλουν έναν Χριστό χωρίς θυσία, χωρίς αλήθεια, χωρίς απαιτήσεις. Έναν Θεό περιορισμένο μόνο σε έθιμα και τυπικότητες. Η κοινωνία, συχνά μάς λέει να κρατήσουμε την πίστη μας ιδιωτική υπόθεση, να μη μιλάμε για Χριστό, να μη μιλάμε για Ορθοδοξία, να μη μιλάμε για αξίες.
Ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι δέχονται καθημερινά μια πίεση να ζουν χωρίς πνευματικό προσανατολισμό. Να ενδιαφέρονται μόνο για την εικόνα τους, για την καλοπέραση, για το πρόσκαιρο. Να θεωρούν ξεπερασμένες την πίστη, την οικογένεια, την παράδοση, την αγνότητα της ζωής. Και όμως, αδελφοί μου, ο άνθρωπος χωρίς Θεό δεν ελευθερώνεται. Χάνεται. Γιατί όταν λείπει ο Χριστός από την καρδιά, τότε έρχεται το κενό, η μοναξιά, η ανασφάλεια.
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν ακολούθησαν το ρεύμα. Πήγαν αντίθετα στο σκοτάδι της εποχής τους. Άλλοι μαρτύρησαν. Άλλοι εξορίστηκαν. Άλλοι περιφρονήθηκαν. Αλλά δεν αρνήθηκαν τον Χριστό. Και σήμερα ο Χριστός δεν ζητά απαραίτητα από εμάς μαρτύριο αίματος. Ζητά όμως ομολογία ζωής. Να φαίνεται ότι είμαστε χριστιανοί από τον τρόπο που μιλάμε, που συμπεριφερόμαστε, που ζούμε μέσα στην οικογένεια, στην εργασία, στην κοινωνία. Να μη συμβιβαζόμαστε με το ψέμα μόνο και μόνο για να γίνουμε αρεστοί στους άλλους.Οι Άγιοι ποτέ δεν ήταν άνθρωποι της ευκολίας. Ήταν άνθρωποι της αλήθειας.
Ο Χριστός μιλά και για τον σταυρό. «Όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν είναι άξιός μου». Να λοιπόν η μεγάλη αλήθεια που προσπαθεί να ξεχάσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς σταυρό. Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς θυσία. Δεν υπάρχει ανάσταση χωρίς Γολγοθά.
Σήμερα πολλοί θέλουν μόνο δικαιώματα, μόνο άνεση, μόνο ευκολία. Όμως έτσι ο άνθρωπος γίνεται αδύναμος εσωτερικά. Χάνει την υπομονή, την αντοχή, τη δύναμη της ψυχής. Η Ελλάδα πέρασε δύσκολες εποχές και στάθηκε όρθια γιατί υπήρχαν άνθρωποι με πίστη και θυσία. Υπήρχαν μητέρες που μεγάλωναν παιδιά με προσευχή. Υπήρχαν νέοι που αγαπούσαν την πατρίδα και την Εκκλησία. Υπήρχαν άνθρωποι που δεν πούλησαν την ψυχή τους για το συμφέρον.
Σήμερα έχουμε ανάγκη από μια νέα γενιά που δεν θα ζει μόνο για τον εαυτό της. Από νέους με ιδανικά, με καθαρότητα, με πνευματικό φρόνημα. Από ανθρώπους που θα θυμίζουν ότι αυτή η πατρίδα κράτησε μέσα στους αιώνες γιατί είχε ρίζες ορθόδοξες και καρδιά ελληνική.
Και στο τέλος ο Χριστός μάς δίνει μια μεγάλη ελπίδα. Όποιος αγωνίζεται για Εκείνον, δεν χάνει. Μπορεί να δυσκολεύεται πρόσκαιρα, μπορεί να φαίνεται τελευταίος στα μάτια του κόσμου, αλλά στα μάτια του Θεού μπορεί να είναι πρώτος.
Αδελφοί μου,
η σημερινή εορτή των Αγίων Πάντων είναι μια πρόσκληση αγώνα και ελπίδας. Οι Άγιοι μάς δείχνουν ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι μακρινό και ακατόρθωτο. Είναι δρόμος ανοιχτός για κάθε άνθρωπο που αγαπά αληθινά τον Χριστό.
Ας μη φοβηθούμε λοιπόν να ομολογούμε την πίστη μας. Ας κρατήσουμε ζωντανή την Ορθοδοξία μέσα στις οικογένειές μας και στις καρδιές των παιδιών μας. Και ας ζητήσουμε από όλους τους Αγίους να πρεσβεύουν για την πατρίδα μας, για τη νεολαία μας και για τον καθένα μας προσωπικά.
Αμήν.
