Αγαπητοί μου αδελφοί,
σήμερα το ιερό Ευαγγέλιο μας μεταφέρει μπροστά σε μια δυνατή εικόνα: τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να στέκεται την τελευταία ημέρα της μεγάλης εορτής και να φωνάζει προς όλους: «ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Δεν ψιθυρίζει, δεν μιλά μόνο σε λίγους, αλλά κράζει, απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε ψυχή που νιώθει μέσα της δίψα.Και ποια είναι αυτή η δίψα; Δεν είναι μόνο η σωματική ανάγκη. Είναι η βαθύτερη δίψα του ανθρώπου για νόημα, για αγάπη, για ειρήνη, για αλήθεια. Ο άνθρωπος προσπαθεί να τη σβήσει με πράγματα του κόσμου τούτου, με επιτυχίες, απολαύσεις, σχέσεις, όμως πάντοτε μένει ένα κενό. Γι’ αυτό ο Χριστός προσκαλεί: ελάτε σε μένα. Όχι απλώς να πάρετε κάτι, αλλά να βρείτε την πηγή.
Και συνεχίζει λέγοντας ότι όποιος πιστεύει σε Αυτόν, «ποταμοὶ ὕδατος ζῶντος» θα ρεύσουν από μέσα του. Δεν μιλά για ένα νερό εξωτερικό, αλλά για τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που γεμίζει τον άνθρωπο και τον μεταμορφώνει. Ο πιστός δεν είναι πλέον ένας άνθρωπος άδειος και διψασμένος, γίνεται ο ίδιος πηγή ζωής για τους άλλους. Από μέσα του αναβλύζει ειρήνη, αγάπη, παρηγοριά. Όμως βλέπουμε και κάτι άλλο στο Ευαγγέλιο. Την σύγχυση και το σχίσμα μεταξύ των ανθρώπων. Άλλοι λένε «αυτός είναι ο προφήτης», άλλοι «είναι ο Χριστός», άλλοι αμφισβητούν και απορρίπτουν. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Ο Χριστός δεν επιβάλλεται, αλλά προκαλεί την ελευθερία του ανθρώπου. Κάθε καρδιά καλείται να πάρει θέση.
Ακόμη και οι άρχοντες και οι Φαρισαίοι, άνθρωποι μορφωμένοι και θρησκευόμενοι, δεν αναγνωρίζουν την αλήθεια, γιατί είναι δεμένοι με την υπερηφάνεια τους. Αντίθετα, απλοί άνθρωποι, ακόμη και οι υπηρέτες, ομολογούν πως «ποτέ άνθρωπος δεν μίλησε έτσι». Η αλήθεια του Χριστού δεν κατακτάται μόνο με γνώση, αλλά με ταπείνωση και καθαρή καρδιά. Μέσα σε αυτή τη σύγχυση ξεχωρίζει και μια ήρεμη, δίκαιη φωνή, του Νικόδημου, ο οποίος ζητά να ακουστεί πρώτα ο Χριστός πριν καταδικαστεί. Είναι μια υπενθύμιση ότι η δικαιοσύνη και η ειλικρίνεια ανοίγουν δρόμο προς την αλήθεια.Και στο τέλος, ο Χριστός αποκαλύπτει κάτι ακόμη πιο βαθύ: «ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Δεν είναι απλώς διδάσκαλος ή προφήτης, είναι το φως που φωτίζει κάθε άνθρωπο. Όποιος Τον ακολουθεί, δεν θα περπατά στο σκοτάδι της άγνοιας, της αμαρτίας και της απόγνωσης, αλλά θα έχει το φως της ζωής.
Αδελφοί μου,
το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι προσωπικό. Διψούμε πραγματικά; Και αν ναι, πού πηγαίνουμε για να ξεδιψάσουμε; Στρέφουμε την καρδιά μας στον Χριστό ή προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό με πρόσκαιρα πράγματα;
Ο Χριστός στέκεται και σήμερα μπροστά μας και μας καλεί. Δεν μας εξαναγκάζει, μας προσκαλεί. Αν Τον πλησιάσουμε με πίστη, θα βρούμε όχι μόνο ανάπαυση, αλλά και μια νέα ζωή που θα ξεχειλίζει και προς τους άλλους. Ας ανοίξουμε λοιπόν την καρδιά μας, ας Τον ακολουθήσουμε, ώστε να περάσουμε από τη δίψα στην πληρότητα, από το σκοτάδι στο φως, από τη φθορά στη ζωή την αιώνια.
Αμήν.
