Αδελφοί μου,
το σημερινό Ευαγγέλιο μάς μεταφέρει στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, σε έναν τόπο γεμάτο πόνο και αναμονή. Εκεί βρίσκονταν πολλοί ασθενείς: τυφλοί, χωλοί, παράλυτοι. Όλοι περίμεναν μια στιγμή, ένα θαύμα, μια ευκαιρία να θεραπευτούν. Ανάμεσά τους και ένας άνθρωπος που υπέφερε τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια. Σχεδόν μια ζωή ολόκληρη μέσα στην αδυναμία.
Ο Χριστός τον βλέπει. Δεν περιμένει να Του μιλήσει εκείνος. Τον πλησιάζει και του απευθύνει μια ερώτηση που φαίνεται παράξενη στα δικά μας μάτια, «Θέλεις να γίνεις καλά;». Δεν ρωτά κάτι αυτονόητο, αγγίζει το βάθος της καρδιάς του. Γιατί δεν είναι πάντα δεδομένο ότι ο άνθρωπος θέλει πραγματικά να αλλάξει. Πολλές φορές συνηθίζουμε την κατάσταση μας, ακόμα και όταν αυτή μας πονά.
Ο παράλυτος λέει με πόνο: «Κύριε, άνθρωπον οὐκ ἔχω…». Δεν έχω κάποιον να με βοηθήσει. Μέσα σε πλήθος ανθρώπων, ζει την απόλυτη μοναξιά. Περιμένει χρόνια, αλλά πάντα κάποιος άλλος προλαβαίνει. Έχει χάσει την ελπίδα του στους ανθρώπους.
Και τότε ο Χριστός του λέει κάτι απλό αλλά πανίσχυρο: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα». Και αμέσως ο άνθρωπος γίνεται καλά. Ο λόγος του Χριστού γίνεται δύναμη, γίνεται ζωή.
Η εικόνα αυτή δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι η εικόνα και της δικής μας ζωής. Και σήμερα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αισθάνονται παράλυτοι, όχι στο σώμα αλλά στην ψυχή. Κουρασμένοι από τη ζωή, πληγωμένοι, απογοητευμένοι, μόνοι. Και μέσα τους επαναλαμβάνουν: «Δεν έχω άνθρωπο…».
Ακόμη και μέσα στην οικογένεια, στην εργασία, μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη κόσμο, ο άνθρωπος μπορεί να νιώθει μόνος. Υπάρχει όμως και μια άλλη παράλυση, πιο βαθιά: η παράλυση της συνήθειας, της αμαρτίας, της αναβολής. «Δεν μπορώ να αλλάξω», «έτσι είμαι». Και ο χρόνος περνά, όπως πέρασαν τριάντα οκτώ χρόνια για τον παράλυτο.
Ο Χριστός όμως και σήμερα στέκεται μπροστά στον καθένα μας και ρωτά: «Θέλεις να γίνεις καλά;». Δηλαδή, θέλεις να αλλάξεις; θέλεις να σηκωθείς; θέλεις να αφήσεις πίσω ό,τι σε κρατά δεμένο;
Και αν Του πούμε «ναι», τότε μας δίνει και τη δύναμη. Δεν μας αφήνει μόνους. Εκεί που λέμε «δεν έχω άνθρωπο», έρχεται ο ίδιος να γίνει ο άνθρωπός μας, το στήριγμά μας, η ελπίδα μας.
Αδελφοί μου,
ο λόγος του Χριστού απευθύνεται και σε εμάς σήμερα. Μας καλεί να σηκωθούμε από κάθε παράλυση της ψυχής, από την αμαρτία, από την απογοήτευση, από την αδράνεια. Να μην περιμένουμε άλλο. Να μην λέμε «αύριο». Γιατί ο Χριστός περνά και από τη δική μας ζωή σήμερα.Αν δεν σηκωθούμε τώρα, πότε; Ας Του πούμε με ειλικρίνεια: «Κύριε, θέλω. Βοήθησέ με να σηκωθώ». Και τότε ο λόγος Του θα γίνει και για εμάς ζωή και δύναμη.
Αμήν.
