Αδελφοί μου,
Η σημερινή περικοπή από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, μάς τοποθετεί στην ανηφορική πορεία προς τα Ιεροσόλυμα. Ο Κύριος προχωρεί συνειδητά προς το Πάθος. Δεν οδηγείται από τα γεγονότα, τα γνωρίζει και τα αποδέχεται. «Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα…». Η πορεία είναι ανάβαση προς τον Σταυρό. Μιλά καθαρά για όσα θα υποστεί και μέσα σε αυτή την αποκάλυψη του Πάθους, οι μαθητές αποκαλύπτουν τη δική τους καρδιά. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης πλησιάζουν και ζητούν θέσεις δόξας. Ο Χριστός μιλά για ποτήριο πόνου, και εκείνοι σκέφτονται θρόνο. Ο Χριστός φανερώνει Σταυρό, και εκείνοι φαντάζονται βασιλική προβολή. Δεν είναι όμως μόνο οι δύο. Οι υπόλοιποι δέκα αγανακτούν. Όχι γιατί κατάλαβαν το λάθος, αλλά γιατί κι αυτοί ήθελαν το ίδιο.
Η φιλοδοξία πληγώνει τη μαθητεία. Και αυτό δεν αφορά μόνο τους Αποστόλους. Αφορά κάθε εποχή. Αφορά και εμάς. Πόσο εύκολα και μέσα στην Εκκλησία μπορεί να παρεισφρήσει το πνεύμα της σύγκρισης, της επιβεβαίωσης, της αναζήτησης ρόλου και αναγνώρισης. Πόσο εύκολα ζητούμε «δεξιά και αριστερά» χωρίς να έχουμε περάσει από το «ποτήριον».
Ο Κύριος δεν τους απορρίπτει. Τους παιδαγωγεί. «Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον;» Τους φανερώνει ότι η δόξα Του περνά από τη θυσία. Εδώ ανατρέπεται κάθε ανθρώπινη λογική. Στον κόσμο η εξουσία σημαίνει κυριαρχία. Στη Βασιλεία του Θεού σημαίνει διακονία. Στον κόσμο ο πρώτος επιβάλλεται. Στην Εκκλησία ο πρώτος ταπεινώνεται. Και ο Χριστός δεν διδάσκει απλώς, αλλά αποκαλύπτει τον Εαυτό Του: «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι». Η θεότητα γίνεται διακονία. Ο Δημιουργός γίνεται δούλος. Ο Κύριος δίνει «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν». Αυτή είναι η αληθινή δόξα. Όχι η ανθρώπινη επιβράβευση, αλλά η σταυρική αγάπη. Όχι το να φαίνεσαι, αλλά το να προσφέρεσαι. Όχι το να ανεβαίνεις πάνω από τους άλλους, αλλά το να σηκώνεις τους άλλους.
Αδελφοί μου,
Βαδίζουμε προς το Πάσχα, και η Εκκλησία δεν μας καλεί να αναζητήσουμε θέση, αλλά μετάνοια. Δεν μας καλεί να διεκδικήσουμε πρωτεία, αλλά να μάθουμε να υπηρετούμε. Στο σπίτι, στην εργασία, στην ενορία, στην κοινωνία. Η πνευματική ωριμότητα μετριέται με τη διάθεση θυσίας. Αν θέλουμε να συμμετέχουμε στη δόξα της Αναστάσεως, πρέπει να αποδεχθούμε το ποτήριο της ταπείνωσης. Αν θέλουμε να είμαστε αληθινά μεγάλοι ενώπιον του Θεού, πρέπει να γίνουμε μικροί ενώπιον των ανθρώπων.
Η πορεία προς τα Ιεροσόλυμα συνεχίζεται. Το ερώτημα είναι: ποια θέση ζητούμε; Τη θέση της προβολής ή τη θέση της διακονίας;
Η αληθινή δόξα περνά πάντοτε από τον Σταυρό. Και μόνο όποιος διακονεί, βασιλεύει. Αμήν.
