Αδελφοί μου,
Βρισκόμαστε ήδη μέσα στο φως της Αναστάσεως. Και όμως, το σημερινό Ευαγγέλιο δεν μας μεταφέρει σε μια εικόνα θριάμβου, αλλά σε μια σκηνή φόβου.
Οι μαθητές είναι συγκεντρωμένοι «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων διὰ τὸν φόβον».
Η Ανάσταση έχει συμβεί, αλλά η καρδιά τους παραμένει κλειστή.
Και εδώ αποκαλύπτεται η πρώτη μεγάλη αλήθεια. Η Ανάσταση δεν καταργεί αυτόματα τον φόβο, χρειάζεται να γίνει προσωπική εμπειρία.
Ο Χριστός έρχεται και στέκεται «εἰς τὸ μέσον». Δεν χτυπά την πόρτα. Δεν περιμένει να Του ανοίξουν. Υπερβαίνει τα κλειστά όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Και ο πρώτος Του λόγος είναι «εἰρήνη ὑμῖν».
Δεν τους ελέγχει. Δεν τους κατηγορεί για τη φυγή και την άρνηση. Προσφέρει ειρήνη.
Αυτή η ειρήνη δεν είναι απλώς ψυχολογική κατάσταση. Είναι καρπός της Αναστάσεως. Είναι η αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό.
Και αμέσως τους δείχνει «τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευράν».
Εδώ υπάρχει ένα βαθύ θεολογικό μήνυμα για τη ζωή μας,ο αναστημένος Χριστός παραμένει ο εσταυρωμένος.
Η δόξα Του δεν ακυρώνει τον Σταυρό, αλλά τον φανερώνει ως οδό ζωής. Και όμως, μέσα σε αυτή τη ζωντανή εμπειρία, απουσιάζει ο Θωμάς. Ο Θωμάς δεν είναι «άπιστος». Είναι ειλικρινής. Δεν αρκείται σε μαρτυρίες. Ζητά εμπειρία, «ἐὰν μὴ ἴδω… οὐ μὴ πιστεύσω».
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη συνάντηση του Ευαγγελίου με τον σύγχρονο άνθρωπο, και ιδιαίτερα με τους νέους.
Οι νέοι σήμερα δεν απορρίπτουν απαραίτητα τον Θεό. Απορρίπτουν έναν Θεό που δεν έχουν συναντήσει.
Δεν πείθονται από λόγια και δεν αρκούνται σε παραδόσεις που δεν βιώνονται.
Θέλουν αλήθεια που να αγγίζεται, να δοκιμάζεται, να γίνεται εμπειρία.
Και συχνά λένε, ίσως χωρίς να το εκφράζουν :«αν δεν δω, δεν θα πιστέψω».
Ο Θεός δεν φοβάται την αμφιβολία του ανθρώπου. Φοβάται μόνο την αδιαφορία.
Η πίστη δεν είναι ιδεολογία, ούτε και ηθική υποχρέωση.
Είναι συνάντηση με τον ζώντα Χριστό. Δεν πρόκειται για τυφλή πίστη.
Πρόκειται για εμπιστοσύνη που γεννιέται μέσα στην Εκκλησία, μέσα στη ζωή της Χάριτος.
Αδελφοί μου,
Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο «κλειστές πόρτες»: φόβο, ανασφάλεια, αμφιβολία.
Ιδιαίτερα οι νέοι παλεύουν με ερωτήματα ταυτότητας, νοήματος, προοπτικής.
Ο Χριστός δεν στέκεται έξω από αυτές τις πόρτες.
Έρχεται «εἰς τὸ μέσον».
Το ερώτημα είναι ένα, θα μείνουμε κλεισμένοι στον φόβο μας ή θα Τον αφήσουμε να γίνει εμπειρία ζωής;
Ας ζητήσουμε όχι απλώς να «πιστεύουμε», αλλά να Τον συναντήσουμε.
Και τότε, όπως και ο Θωμάς, θα μπορούμε να πούμε:«ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».
Αμήν
