Αδελφοί μου,
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς τοποθετεί στο πιο λεπτό και σιωπηλό σημείο του μυστηρίου της Αναστάσεως. Δεν υπάρχει θόρυβος. Υπάρχει αγάπη, τόλμη και αναζήτηση.
Ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας προχωρά σε μια πράξη που ξεπερνά τον φόβο. «Τολμήσας» εισέρχεται στον Πιλάτο και ζητά το σώμα του Ιησού. Δεν είναι πλέον κρυφός μαθητής. Η αγάπη τον οδηγεί σε φανέρωση. Εκεί όπου οι περισσότεροι σιωπούν, εκείνος ενεργεί.
Η πράξη αυτή έχει βαθύ θεολογικό νόημα. Η αγάπη προς τον Χριστό δεν μπορεί να παραμένει εσωτερική ή θεωρητική. Όταν ωριμάσει, γίνεται ομολογία. Γίνεται τόλμη, ακόμη και μέσα σε αντίξοες συνθήκες.
Στη συνέχεια, οι Μυροφόρες γυναίκες κινούνται προς το μνήμα «λίαν πρωῒ». Δεν πηγαίνουν για να δουν Ανάσταση. Πηγαίνουν για να υπηρετήσουν έναν νεκρό. Η αγάπη τους δεν εξαρτάται από την ελπίδα ανταπόδοσης. Είναι πιστές ακόμη και μέσα στην απογοήτευση.
Και εδώ βρίσκεται η δεύτερη μεγάλη αλήθεια, η αληθινή αγάπη προς τον Θεό παραμένει, ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα.
Οι γυναίκες πορεύονται με ένα πρακτικό ερώτημα: «Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον;». Γνωρίζουν το εμπόδιο. Βλέπουν τη δυσκολία. Και όμως, δεν σταματούν.
Αυτό το σημείο αγγίζει βαθιά τη ζωή μας σήμερα, και ιδιαίτερα τους νέους.
Πόσοι νέοι δεν αισθάνονται ότι μπροστά τους υπάρχει ένας «λίθος μέγας σφόδρα»;
Λίθος αβεβαιότητας, άγχους, απογοήτευσης, εσωτερικού κενού.
Λίθος που φαίνεται αμετακίνητος.Και συχνά γεννιέται το ίδιο ερώτημα: «ποιος θα τον μετακινήσει;»
Οι Μυροφόρες δεν είχαν τη δύναμη να μετακινήσουν τον λίθο. Είχαν όμως κάτι βαθύτερο: πίστη που εκφράζεται με την πορεία που έκαναν για να φτάσουν στο μνημείο.
Και όταν φθάνουν, βλέπουν ότι ο λίθος έχει ήδη μετακινηθεί.
Εδώ αποκαλύπτεται μια θεμελιώδης πνευματική αρχή, ο άνθρωπος καλείται να κάνει το βήμα της αγάπης και της πίστεως, και ο Θεός ενεργεί εκεί όπου ο άνθρωπος αδυνατεί.
Μέσα στο μνήμα δεν βρίσκουν τον Χριστό όπως τον περίμεναν. Βρίσκουν έναν άγγελο που αναγγέλλει:«ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε».
Η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα γεγονός που συνέβη. Είναι μια νέα πραγματικότητα που ανατρέπει τα δεδομένα του κόσμου. Ο θάνατος δεν είναι πλέον το τέλος. Είναι πέρασμα.
Και όμως, η πρώτη αντίδραση των Μυροφόρων είναι «τρόμος καὶ ἔκστασις». Η συνάντηση με το θείο δεν είναι εύκολη. Δεν είναι συναισθηματική επιβεβαίωση. Είναι εμπειρία που συγκλονίζει την ύπαρξη.
Αδελφοί μου,
Η εποχή μας θέλει μια πίστη εύκολη, χωρίς βάθος, χωρίς κόστος.
Οι νέοι συχνά αναζητούν εμπειρίες έντονες, αλλά όχι απαραίτητα αληθινές.
Και όμως, η αληθινή συνάντηση με τον Θεό δεν είναι επιφανειακή. Είναι γεγονός που ταράζει, που μεταμορφώνει, που καλεί σε αλλαγή ζωής.
Οι Μυροφόρες έγιναν οι πρώτοι μάρτυρες της Αναστάσεως, όχι γιατί είχαν δύναμη, αλλά γιατί είχαν πιστότητα. Δεν εγκατέλειψαν. Δεν απομακρύνθηκαν. Έμειναν κοντά, ακόμη και στο σκοτάδι. Αυτό είναι το μήνυμα για όλους μας σήμερα.
Ιδιαίτερα για τους νέους, που ζουν σε έναν κόσμο που εύκολα απογοητεύει και απομακρύνει:
η αλήθεια δεν βρίσκεται μακριά από τον Χριστό, αλλά μέσα στη σχέση μαζί Του , ακόμη και όταν αυτή η σχέση περνά από δοκιμασία.
Να μην εγκαταλείπουμε όταν εμφανίζονται οι «λίθοι» της ζωής. Να συνεχίζουμε την πορεία, ακόμη και χωρίς βεβαιότητες. Γιατί εκεί, στο σημείο της φαινομενικής αδυναμίας, ο Θεός έχει ήδη ενεργήσει. Και ο λίθος έχει ήδη μετακινηθεί.
