Αδελφοί μου,
Πριν από χρόνια, ένας γέροντας πνευματικός διηγούνταν ότι κάποτε του έφεραν έναν νέο άνθρωπο που δεν ήθελε ούτε να μιλήσει ούτε να προσευχηθεί.
«Δεν πιστεύω σε τίποτα», έλεγε.
Οι δικοί του είχαν κουραστεί να του μιλούν. Τότε ο γέροντας τους είπε: «Μην του λέτε άλλα λόγια. Κρατήστε τον μόνο μέσα στην προσευχή σας. Και φέρτε τον, έστω σιωπηλό, στην Εκκλησία». Μήνες πέρασαν χωρίς φανερή αλλαγή. Κάποια μέρα όμως ο νέος ζήτησε μόνος του να εξομολογηθεί. «Δεν ξέρω γιατί», είπε, «αλλά κάτι μέσα μου μίλησε».
Κάποιοι τον κουβάλησαν στην προσευχή τους με πίστη. Και ο Θεός άγγιξε αυτό που κανείς άλλος δεν μπορούσε να φτάσει. Αυτό ακριβώς βλέπουμε σήμερα στο Ευαγγέλιο.
Ένα σπίτι γεμάτο. Μια πόρτα κλειστή. Και τέσσερις άνθρωποι που δεν εγκαταλείπουν τον άνθρωπο που χρήζει θεραπείας. Δεν μπορούν να μπουν από την είσοδο. Αλλά δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια .Ανοίγουν τη στέγη. Δεν υπάρχει δρόμος; Τον δημιουργούν.
Και ο Χριστός, βλέποντας την πίστη τους, λέει πρώτα κάτι που ξαφνιάζει: «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Δεν θεραπεύει πρώτα τα πόδια. Θεραπεύει την καρδιά. Γιατί η βαθύτερη παράλυση δεν είναι του σώματος, είναι της ψυχής.
Σήμερα πολλοί μοιάζουν όρθιοι, αλλά μέσα τους είναι ακίνητοι. Νέοι με δυνατότητες, αλλά χωρίς προσανατολισμό. Άνθρωποι με άποψη για όλα, αλλά χωρίς εσωτερικό φως. Μια κοινωνία που κινείται γρήγορα, αλλά δεν ξέρει πού πηγαίνει.
Οι τέσσερις φίλοι είναι εικόνα Εκκλησίας. Δεν αναλύουν τον παραλυτικό. Δεν τον κατηγορούν. Δεν του κάνουν κήρυγμα. Τον σηκώνουν. Αυτό είναι το ερώτημα και για εμάς σήμερα.
Σηκώνουμε τους ανθρώπους μας ή τους κρίνουμε; Ανοίγουμε δρόμο προς τον Χριστό ή γινόμαστε το πλήθος που εμποδίζει;
Οι γραμματείς σιωπούν, αλλά μέσα τους αμφισβητούν. Και ο Χριστός απαντά στους λογισμούς τους. Γιατί ο Θεός δεν βλέπει μόνο τις πράξεις, βλέπει την εσωτερική στάση. Και εδώ συναντούμε το βαθύτερο μήνυμα της σημερινής Κυριακής, που είναι αφιερωμένη στον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Ο άγιος δεν υπερασπίστηκε μια θεωρία, υπερασπίστηκε την αλήθεια ότι ο Θεός ενεργεί πραγματικά μέσα στον άνθρωπο. Ότι η Χάρη Του δεν είναι ιδέα, αλλά δύναμη που φωτίζει και θεραπεύει.
Ο παραλυτικός σηκώθηκε επειδή τον άγγιξε η θεία Χάρις. Η Ορθοδοξία δεν είναι ηθικό σύστημα, είναι θεραπευτήριο. Και η μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι πορεία θεραπείας. Αν νηστεύουμε χωρίς ταπείνωση, μένουμε ακίνητοι, και αν προσευχόμαστε χωρίς συγχώρεση, τότε δεν προχωρούμε.
Ο Χριστός λέει: «ἔγειρε», και ο άνθρωπος συνεργεί και σηκώνεται. Παίρνει το κρεβάτι, το σύμβολο της αδυναμίας του, και το μετατρέπει σε μαρτυρία.
Αδελφοί μου,
Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται μόνο εξωτερικές λύσεις. Χρειάζεται Ανάσταση. Οι νέοι δεν χρειάζονται επίκριση. Χρειάζονται ανθρώπους που θα τους κουβαλήσουν στην προσευχή. Οι οικογένειες δεν χρειάζονται ένταση, χρειάζονται συγχώρεση. Αν αφήσουμε τον Χριστό να συγχωρήσει πρώτα, τότε θα μπορέσουμε και να σταθούμε. Και τότε η ζωή μας θα γίνει δοξολογία.
Ας μπούμε βαθύτερα στη Σαρακοστή. Όχι με σιγουριά για τον εαυτό μας, αλλά με εμπιστοσύνη στον Θεό. Και ας κρατήσουμε μέσα μας τον λόγο Του, σαν προσωπική πρόσκληση: «Σοὶ λέγω, ἔγειρε». Ἀμήν.
