Αδελφοί μου,
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον, μάς μεταφέρει από το φως της Μεταμορφώσεως, στο σκοτάδι της ανθρώπινης οδύνης. Ο Κύριος κατεβαίνει από το Θαβώρ και Τον περιμένει ένας πατέρας με την πιο βαριά ικεσία: «Διδάσκαλε, έφερα τον υιό μου… Ένα παιδί βασανισμένο, άλαλο, ριγμένο πότε στη φωτιά και πότε στο νερό, ένα παιδί που δεν μπορεί ούτε να ζητήσει βοήθεια. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο μεγάλο μήνυμα: όταν το παιδί δεν μπορεί να μιλήσει, μιλά ο πατέρας. Όταν ο νέος δεν μπορεί να προσευχηθεί, προσεύχεται άλλος γι’ αυτόν.
Η εικόνα αυτή δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι εικόνα της εποχής μας. Πόσοι νέοι σήμερα είναι «άλαλοι» πνευματικά. Δεν ξέρουν να προσευχηθούν. Δεν ξέρουν να πουν «Κύριε». Δεν ξέρουν πώς να ζητήσουν βοήθεια. Παγιδευμένοι σε πάθη, εξαρτήσεις, σύγχυση, εσωτερικό κενό. Και μαζί τους υποφέρουν γονείς, παππούδες, άνθρωποι που βλέπουν και πονάνε.
Το παιδί του Ευαγγελίου δεν ζήτησε μόνο του τη θεραπεία. Τη ζήτησε ο πατέρας. Και αυτή είναι η ελπίδα μας. Μπορούμε να προσευχηθούμε εμείς.
Όταν βλέπουμε άδειες θέσεις στον ναό, όταν ξέρουμε ότι κάποιοι ξενύχτησαν σε σκοτεινά μονοπάτια, όταν διαπιστώνουμε ότι η καρδιά της νεότητας έχει κουραστεί πριν ακόμη ωριμάσει, δεν μας επιτρέπεται η κατάκριση. Μας επιτρέπεται μόνο το δάκρυ. Το δάκρυ του πατέρα. «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστία». Δεν είναι λόγος τέλειου ανθρώπου. Είναι κραυγή πληγωμένου ανθρώπου. Και όμως αυτή η ταπεινή ομολογία ανοίγει τον ουρανό. Ο Χριστός δεν ζητά τέλεια πίστη. Ζητά αληθινή καρδιά.
Και όταν οι μαθητές ρωτούν γιατί δεν μπόρεσαν να εκβάλουν το δαιμόνιο, η απάντηση είναι καθαρή: «Τοῦτο τὸ γένος ἐν οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ». Να λοιπόν το δεύτερο μεγάλο μήνυμα. Υπάρχουν δεσμά που δεν λύνονται με λόγια. Υπάρχουν σκοτάδια που δεν διαλύονται με καλές προθέσεις. Χρειάζεται προσευχή και νηστεία. Δηλαδή ταπείνωση, άσκηση, εσωτερικός αγώνας.
Η νηστεία δεν είναι διατροφικό σχήμα. Είναι παιδαγωγία ελευθερίας. Μαθαίνει το σώμα να μην κυριαρχεί. Μαλακώνει την καρδιά. Καθαρίζει τον νου. Και τότε η προσευχή γίνεται φλόγα. Όχι τυπική υποχρέωση, αλλά κραυγή ζωντανή.
Βρισκόμαστε αδελφοί μου, στην πορεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Δεν είναι περίοδος θρησκευτικής συνήθειας. Είναι πνευματικός στίβος. Και ίσως ο αγώνας μας φέτος να μην είναι μόνο για εμάς. Ίσως να είναι για ένα παιδί, για έναν εγγονό, για έναν φίλο, για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να πει «Κύριε ελέησον με».
Ας σταθούμε λοιπόν όπως ο πατέρας. Με πίστη, όχι με απόγνωση. Γιατί το τέλος της διηγήσεως είναι ανάσταση. Ο Χριστός πιάνει τον νέο από το χέρι και τον σηκώνει. Αυτό κάνει πάντα ο Χριστός. Σηκώνει.
Κι αν σήμερα κάποιοι φαίνονται «ὡσεὶ νεκροί» πνευματικά, η Χάρη Του μπορεί να τους αναστήσει. Αρκεί να υπάρξει κάποιος που θα Τον παρακαλέσει. Ας γίνουμε εμείς αυτή η φωνή. Αμήν.
