Η Εκκλησία σήμερα μας εισάγει στο κατώφλι του Πάθους του Χριστού. Δεν πρόκειται απλώς για μια πανηγυρική είσοδο. Είναι μια αποκάλυψη. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα, όχι ως κοσμικός βασιλεύς, αλλά ως ο Μεσσίας που πορεύεται συνειδητά προς τον Σταυρό.
Πριν όμως από τη θριαμβευτική είσοδο, προηγείται μια άλλη σκηνή στη Βηθανία. Ένα σπίτι, ένα δείπνο, μια πράξη αγάπης.
Η Μαρία προσφέρει «μύρον νάρδου πιστικής πολυτίμου». Δεν δίνει κάτι απλό. Δίνει το πολυτιμότερο που έχει. Δεν υπάρχει λογική μέτρησης σε αυτή την πράξη. Υπάρχει μόνο αγάπη που ξεπερνά το μέτρο.
Αυτή είναι η πρώτη θεολογική αποκάλυψη. Η αληθινή σχέση με τον Χριστό δεν είναι υπολογιστική, είναι ευχαριστιακή. Είναι προσφορά ολοκληρωτική.
Απέναντι σε αυτή την στάση, στέκεται ο Ιούδας. Δεν αρνείται τον Χριστό φανερά. Μετατρέπει την αγάπη σε οικονομικό ζήτημα. Και εδώ αποκαλύπτεται η πτώση, όταν ο άνθρωπος χάνει το μυστήριο και κρατά μόνο τη χρησιμότητα.
Ο Χριστός αποκαλύπτει το βάθος της πράξεως: «εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου». Η Μαρία, χωρίς να το γνωρίζει πλήρως, συμμετέχει ήδη στο μυστήριο του Πάθους. Η αγάπη της γίνεται προτύπωση ταφής. Και εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο σημείο για τη ζωή μας σήμερα.
Είμαστε κοντά στον Χριστό, αλλά με ποιόν τρόπο; Ως Μαρία, ή ως Ιούδας;
Η Μαρία δεν έκανε κήρυγμα. Έκανε πράξη. Και «ἐπληρώθη ἡ οἰκία ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου». Όπου υπάρχει αληθινή σχέση με τον Χριστό, εκεί αλλάζει η ατμόσφαιρα. Εκεί ευωδιάζει η ζωή.
Αν οι νέοι δεν βρίσκουν αυτή την ευωδία στην Εκκλησία, θα την αναζητήσουν αλλού, και συχνά σε τόπους που δεν οδηγούν στη ζωή.
Στη συνέχεια, ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα. Ο λαός Τον υποδέχεται με «ὡσαννά».
Τον αναγνωρίζει ως βασιλέα. Αλλά δεν κατανοεί το είδος της βασιλείας Του.
Και εδώ φανερώνεται μια δεύτερη μεγάλη θεολογική αλήθεια, ο Χριστός δεν έρχεται να επιβληθεί, αλλά να προσφερθεί.
Καθίζει «ἐπὶ πῶλον ὄνου». Δεν επιλέγει δύναμη, αλλά ταπείνωση. Δεν εισέρχεται για να κυριαρχήσει, αλλά για να θυσιαστεί.
Ο ίδιος όχλος που σήμερα φωνάζει «ὡσαννά», σε λίγες ημέρες θα φωνάξει «σταύρωσον». Γιατί;
Διότι ο άνθρωπος εύκολα αγαπά έναν Θεό που εκπληρώνει προσδοκίες, αλλά δυσκολεύεται να αποδεχθεί έναν Θεό που καλεί σε σταυρική ζωή.
Αυτό το δράμα δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Είναι παρόν.
Από τη μία, ένας κόσμος που υπόσχεται εύκολη επιτυχία, άμεση ικανοποίηση, χωρίς κόστος.
Από την άλλη, ο Χριστός που καλεί σε σχέση, σε βάθος, σε σταυρό. Και εδώ βρίσκεται η ευθύνη όλων μας. Δεν αρκεί να διδάξουμε τους νέους να κρατούν «βάγια». Πρέπει να τους μάθουμε να μένουν και κάτω από τον Σταυρό. Δεν αρκεί να τους μιλήσουμε για επιτυχία. Πρέπει να τους δείξουμε το νόημα της θυσίας.
Δεν αρκεί να τους πούμε τι είναι σωστό. Πρέπει να τους φανερώσουμε Ποιος είναι ο Χριστός.
Αδελφοί μου,
Η Κυριακή των Βαΐων είναι πρόσκληση. Όχι απλώς να υποδεχθούμε τον Χριστό, αλλά να Τον ακολουθήσουμε μέχρι τέλους. Να Του προσφέρουμε όχι το περίσσευμα, αλλά το πολύτιμο «μύρο» της καρδιάς μας. Να μην μείνουμε στο «ὡσαννά», αλλά να προχωρήσουμε μέχρι το «γενηθήτω τὸ θέλημά Σου». Και τότε η ζωή μας, όπως το σπίτι της Βηθανίας, θα γεμίσει από την ευωδία της Χάριτος.
Αμήν
