Αδελφοί μου,
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς φανερώνει τη μεγάλη αγάπη του Θεού για κάθε άνθρωπο. Ο Χριστός μιλά για το χαμένο πρόβατο, για εκείνον που απομακρύνθηκε, που πλανήθηκε, που έφυγε από τον δρόμο της αλήθειας. Και μας λέει κάτι συγκλονιστικό: ο καλός ποιμένας αφήνει τα ενενήντα εννέα και αναζητά το ένα που χάθηκε.
Αυτό είναι το πρόσωπο του Θεού. Δεν αδιαφορεί για κανέναν. Δεν ξεχνά κανέναν. Δεν λέει «ας χαθεί ένας άνθρωπος, δεν πειράζει». Για τον Χριστό κάθε ψυχή έχει αιώνια αξία. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός.
Και σήμερα, αδελφοί μου, γύρω μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μοιάζουν με χαμένα πρόβατα. Νέοι άνθρωποι χωρίς προσανατολισμό, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς στήριγμα, άνθρωποι κουρασμένοι, πληγωμένοι, απογοητευμένοι. Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί αισθάνονται μόνοι μέσα στο πλήθος. Έχουν επικοινωνία, αλλά δεν έχουν σχέση. Έχουν εικόνες πολλές, αλλά λίγη αλήθεια. Έχουν διασκέδαση, αλλά όχι ειρήνη μέσα τους.
Ιδιαίτερα η νεολαία μας μεγαλώνει μέσα σε μια κοινωνία που της υπόσχεται τα πάντα, αλλά τελικά της αφήνει κενό. Βλέπουμε νέους να χάνουν την ελπίδα τους, να παρασύρονται σε εξαρτήσεις, σε βία, σε αδιαφορία, σε έναν τρόπο ζωής χωρίς νόημα. Και πολλές φορές η κοινωνία αντί να τους πλησιάσει, τους καταδικάζει εύκολα. Τους χαρακτηρίζει, τους απορρίπτει και προχωρά παρακάτω.
Όμως η Εκκλησία δεν μπορεί να λειτουργεί έτσι. Ο Χριστός δεν ήρθε για να σώσει τους τέλειους, αλλά τους χαμένους. Δεν ήρθε να αγκαλιάσει μόνο τους δυνατούς, αλλά κυρίως εκείνους που κινδυνεύουν να χαθούν.
Γι’ αυτό και το σημερινό μήνυμα είναι μήνυμα ευθύνης για όλους μας. Μέσα στην οικογένεια, μέσα στην ενορία, μέσα στην κοινωνία, δεν έχουμε δικαίωμα να αδιαφορούμε για τον αδελφό μας. Δεν μπορούμε να λέμε «δεν με αφορά». Ο πόνος του άλλου μάς αφορά. Η πτώση του άλλου μάς αφορά. Το παιδί που χάνεται μάς αφορά.
Σήμερα εύκολα οι άνθρωποι συγκρούονται, χωρίζουν, διαγράφουν ο ένας τον άλλον. Μέσα στις οικογένειες, στις φιλίες, ακόμη και μέσα στην κοινωνία, κυριαρχεί ο εγωισμός. Λείπει η συγχώρηση. Λείπει η υπομονή. Λείπει η ταπείνωση.
Και όμως, χωρίς συγγνώμη δεν υπάρχει αληθινή ζωή. Δεν υπάρχει ενότητα. Δεν υπάρχει ειρήνη. Μεγάλος δεν είναι εκείνος που νικά τον αδελφό του, αλλά εκείνος που νικά τον εγωισμό του.
Και στο τέλος ο Χριστός μάς δίνει μια μεγάλη παρηγοριά. «Όπου είναι δύο ή τρεις μαζεμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους». Ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο. Είναι παρών μέσα στην Εκκλησία Του, μέσα στην κοινότητα της αγάπης, μέσα στην προσευχή και στην ενότητα.
Αδελφοί μου,
ο κόσμος σήμερα προσπαθεί να μάθει τον άνθρωπο να ζει μόνος του, απομονωμένος, αδιάφορος για τους άλλους. Όμως η Εκκλησία μάς καλεί να γίνουμε οικογένεια. Να νοιαζόμαστε. Να ψάχνουμε το χαμένο πρόβατο. Να στηρίζουμε τον αδελφό που λυγίζει. Να συγχωρούμε. Να ενώνουμε.
Η πατρίδα μας έχει ανάγκη από ανθρώπους με πίστη, με ανθρωπιά και με καρδιά. Έχει ανάγκη από νέους που δεν θα ντρέπονται για τον Χριστό και την Ορθοδοξία μας. Από οικογένειες που θα κρατούν ζωντανές τις αξίες της αγάπης και της θυσίας. Από ανθρώπους που δεν θα ακολουθούν το ρεύμα της αδιαφορίας, αλλά θα γίνονται φως μέσα στον κόσμο.
Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι για τον Θεό κανείς δεν είναι χαμένος όσο υπάρχει μετάνοια, αγάπη και ελπίδα.
Αμήν.
