Αδελφοί μου,
Η παραβολή του Ασώτου γυρίζει γύρω από την ιστορία ενός νεαρού που απομακρύνεται από το σπίτι του πατέρα του, σπαταλά τη ζωή του, πέφτει στην ανέχεια και επιστρέφει μετανιωμένος. Ο πατέρας τον υποδέχεται με αγκαλιά και χαρά. Μοιάζει σαν μια εικόνα πνευματικής πραγματικότητας που επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή, και κυρίως στη δική μας.
Σήμερα στην Ελλάδα, η νεολαία βιώνει μια αίσθηση αβεβαιότητας και ανασφάλειας. Πολλά παιδιά και νέοι απομακρύνονται από την πίστη ή από κάθε έννοια υπευθυνότητας, ψάχνοντας ικανοποίηση σε πρόσκαιρα και υλικά πράγματα, όπως ο νεότερος γιος της παραβολής. Μοιάζει σαν να ζούμε σε μία κοινωνία που, αντί να ενισχύει τα ιδανικά, συχνά τα υπονομεύει. Οι περισσότεροι είναι αδιάφοροι, κοιτούν μόνο τον εαυτό τους, θέλουν να ζουν «άταραχα», χωρίς ενοχές ή προκλήσεις πνευματικές.
Κι όμως, όπως ο πατέρας υποδέχθηκε τον άσωτο γιο, έτσι και ο Θεός περιμένει τον κάθε άνθρωπο να επιστρέψει στην αλήθεια Του. Δεν είναι θέμα ηλικίας ή κοινωνικής θέσης, μπορεί να είναι η νεολαία που έφυγε, οι ενήλικες που κοίταξαν μόνο το συμφέρον τους ή η τρίτη ηλικία που νιώθει εγκατάλειψη και απογοήτευση. Κάθε καρδιά που επιστρέφει στο Θεό γίνεται δεκτή, αναγεννιέται, βρίσκει σκοπό και φως.
Αλλά η παραβολή μας διδάσκει και κάτι άλλο, η επιστροφή δεν είναι εύκολη για όσους νομίζουν ότι «όλα τα κάνουν σωστά», όπως ο μεγαλύτερος γιος. Σήμερα πολλοί από εμάς ζούμε σαν τον πρεσβύτερο υιό, βλέπουμε την αμαρτία των άλλων και φουσκώνουμε από ζήλια ή από αίσθηση «δικαίου», νομίζοντας ότι εμείς είμαστε καλύτεροι ή αρκετά πιστοί. Κι έτσι χάνουμε τη χαρά και την ουσία της πίστης.
Στην τωρινή μας κοινωνία, όπου η αμφισβήτηση είναι έντονη, η αδιαφορία γενικευμένη και η αποστασία πολλών φανερή, η Εκκλησία μας καλεί να κρατήσουμε ζωντανή την αλήθεια του Χριστού, όχι με λόγια, αλλά με ζωή. Η χάρη Του δεν περιορίζεται ούτε στην ηλικία ούτε στην κοινωνική τάξη, προσφέρεται σε όλους.
Αδελφοί μου, μη φοβόμαστε να επιστρέψουμε στον Πατέρα μας, είτε νιώθουμε σαν τον άσωτο γιο, είτε σαν τον πρεσβύτερο. Η κοινωνία γύρω μας μπορεί να είναι σκληρή, αδιάφορη και ασταθής, ο Θεός όμως παραμένει ο σπλαχνικός Πατέρας που υποδέχεται όλους όσους επιστρέφουν με ειλικρίνεια. Και όταν εμείς δεχθούμε αυτή την αγκαλιά, γινόμαστε φως για τη νεολαία, για την κοινωνία και για όσους ηλικιωμένους γύρω μας νιώθουν εγκατάλειψη.
Ο λόγος του Χριστού μας καλεί σήμερα, να μην μένουμε αδιάφοροι, μη στεκόμαστε αμετάπειστοι, μπορούμε να ανοίξουμε την καρδιά μας, να γυρίσουμε στον Πατέρα και να φέρουμε μαζί μας και όσους γύρω μας χάθηκαν, ώστε να βρούμε όλοι τη χαρά της σωτηρίας.
Αμήν.
